PRZYJACIELE

Zima

2012-01-14T06:26:00.002+01:00

2012

2012-01-01T22:59:00.001+01:00

Życzę Wszystkim Najlepszego, Najpiękniejszego Nowego Roku - niech Anioły Radości i Szczęścia się Wami opiekują

Mikolajowy Bieg

2011-12-20T00:44:00.000+01:00

Serdecznosci od planowskiej gromady!

Dla Maleństwa

2011-09-16T22:18:00.001+02:00

– Chcecie oddać bogom ogień?

– Tak. Z odsetkami.
– Ale... dlaczego? (...)
– Bo... – zaczął Cohen. – Bo pozwolili nam się zestarzeć (T.Pratchett)

Dodam tylko bys pięknie się potrafiła "starzeć"

Zmiana

2011-08-26T19:08:00.001+02:00

Ta zmiana tła to nic innego jak marzenie o deszczu .Od kilku dni upał niesamowity .Zarówno na południu gdzie byłam na urlopie jak i tu po powrocie .Tylko na moment w drodze powrotnej złapała nas niesamowita ulewa .Nic nie było widać.Wycieraczki nic nie dają .Ściana przed nami .W takich momentach mało mnie obchodzi dylemat : jesteśmy sami , czy nie jesteśmy sami we wszech świecie. Obie możliwości są przerażające tak jak to szarość( ściana) przed nami .Udało się wyszliśmy z tego cali to naprawdę niezwykłe

Wróciłam

2011-08-25T18:49:00.001+02:00

Potrzeba mi czegoś energetycznego .Wróciłam do domu .

Dla Wandy

2011-07-28T23:38:00.000+02:00

14 czerwca

2011-06-13T23:39:00.001+02:00

Bez zbędnych ceregieli: oby w ten dzień i wszystkie następne słonce świeciło na Twojej drodze i prowadziło Cie prosto do celu - do znalezienia swoich muszelek (pasji ). Może Twoje imię jest drogowskazem .Wszystkiego najlepszego .
Doraźne życzenia : by egzaminy poszły Ci jak spłatka .Ja wiem ,że pójdą :-)

9 czerwca

2011-06-09T15:17:00.002+02:00

Dwa życia jakże odległe od siebie .Opisywana wczoraj przez Kartka Gertrude Stein , jej życie z Alice B. Toklas .Czy była to przyjaźń ? Trudno wyrokować .Z pewnością ja się tego nie podejmę .Jednak fakt , że pochowano Alice razem z Gertrudą , a na "awersie" nagrobka wpisano jej imię i nazwisko świadczy o tym ,że tak było .Awers i rewers w życiu i po śmierci .O iluż osobach można to powiedzieć ?!

Drugie życie http://www.emetro.pl/emetro/1,85652,9751180,Ludzie_zazdroscili_jej_marzen.html

Życie bez ograniczeń , z marzeniami , pasją i chęcią pomocy każdemu .Ilu miała przyjaciół ? Czy zdawała sobie sprawę jak wiele zrobiła dla CZŁOWIEKA.

Przyjaciel .Nie znam definicji tego słowa .Nie jest mi potrzebne .Ważne jest ,że gdzieś obok mnie są takie osoby . Dziś Watra przysłała na blog Kartka ten utwór http://www.youtube.com/watch?v=-7j8pJ9u1rk , w polskim wykonaniu ..

Jeśli chłopak od razu zmiękł,

zaraz w krzyk, zaraz wracać chce...
Ledwo poczuł pod stopą lód,

potknął się i chce w dół...

Czy po pierwszym "spacerze" można stwierdzić czy to przyjaciel czy nie? Nieraz dopiero cała "droga" życia pokazuje kto nim był . Ks.Twardowski mawiał: pisanie to szukanie przyjaciela .Zatem szukajmy ..

Bo widzisz tu są tacy którzy się kochają
i muszą się spotykać aby się ominąć
bliscy i oddaleni Jakby stali w lustrze
piszą do siebie listy gorące i zimne
rozchodzą się jak w śmiechu porzucone kwiaty
by nie wiedzieć do końca czemu tak się stało
są inni co się nawet po ciemku odnajdą
lecz przejdą obok siebie bo nie śmią się spotkać
tak czyści i spokojni jakby śnieg się zaczął
byliby doskonali lecz wad im zabrakło
bliscy boją się być blisko żeby nie być dalej
niektórzy umierają - to znaczy już wiedzą
miłości się nie szuka jest albo Jej nie ma
nikt z nas nie jest samotny tylko przez przypadek
są i tacy co się na zawsze kochają
i dopiero dlatego nie mogą być razem
jak bażanty co nigdy nie chodzą parami
można nawet zabłądzić lecz po drugiej stronie
nasze drogi pocięte schodzą się z powrotem

Zmęczenie

2011-06-03T22:22:00.000+02:00

Jestem zmęczona tym co czytam szczególnie w internecie .Infantylne tematy i tytuły , by zapelnić "szpalty".Gdzie się podziała "rozmowa "z czytelnikiem? Zgineła bezpowrotnie ?! Gdzie te rozmowy serdeczne miedzy ludzmi , też odeszły ? Czy zatem pozostały nam tylko ksiązki jako rozmowa z najwspanialszymi ludźmi minionych czasów ?

Na pierwszej stronie

meldunek o zabiciu 120 żołnierzy

wojna trwała długo
można się przyzwyczaić

tuż obok doniesienie
o sensacyjnej zbrodni
z portretem mordercy

oko Pana Cogito
przesuwa się obojętnie
po żołnierskiej hekatombie
aby zagłębić się z lubością
w opis codziennej makabry

trzydziestoletni robotnik rolny
pod wpływem nerwowej depresji
zabił swą żonę
i dwoje małych dzieci

podano dokładnie
przebieg morderstwa
położenie ciał
i inne szczegóły

120 poległych
daremnie szukać na mapie
zbyt wielka odległość
pokrywa ich jak dżungla

nie przemawiają do wyobraźni jest ich za dużo
cyfra zero na końcu
przemienia ich w abstrakcję
temat do rozmyślania:
arytmetyka współczucia ( Herbert)

Na obrazie "Błękitne zmeczenie " Maga Fabler

Niezapominajki

2011-05-15T12:12:00.004+02:00

Stale powtarzam : całe życie się uczę i całe szczęście, że nie jestem w stanie nauczyć się wszystkiego .To mobilizuje mnie do poznawania i poszukiwania .Dziś przez przypadek dowiedziałam się ,że jest Dzień Niezapominajki .Nigdy o nim nie słyszałam .Tutaj można poczytać o tym święcie więcej http://pl.wikipedia.org/wiki/Dzie%C5%84_Polskiej_Niezapominajki .Niezapominajki ...... cóż pamiętam tylko wiersz Konopnickiej i to ,że kwiat ten jest symbolem pamięci .Zatem obyśmy pamiętali wszystkie dobre chwile jak najdluzej

Niezapominajki

to są kwiatki z bajki!
Rosną nad potoczkiem,
patrzą rybim oczkiem.

Gdy się płynie łódką,
Śmieją się cichutko
I szepcą mi skromnie:
Nie zapomnij o mnie

Spózniony tekst prymaaprylisowy

2011-05-09T18:26:00.000+02:00

Chciałbym iść do nieba ze względu na klimat,

Lecz piekło musi być o wiele przyjemniejsze ze względu na towarzystwo

Tristan Bernard

Piekło, 28 Marca 2004r.

Piekło jest wspaniałe!

Wyszłam właśnie z herbatki z Hitlerem. Powiedział,że jutro poznam samego diabła! Ale się cieszę!

W niebie pewnie bym leżała na chmurce albo rozmawiała ze św. Piotrem. Jak można nic nie robić? Piekło to,,raj”. Tu jest tyle do roboty. Wreszcie czuję się wolna.

Dobra, trzeba szybko się zbierać, bo Stalin z Mussolinim organizują grilla. Chociaż tu nie witają cię staromodnym chlebem i solą tylko kiełbaską z ketchupem.

Notka dla samej siebie: Chodzić częściej do Hitlera. Ma wyśmienitą herbatę!

Moskwa, 29 Marca 2004r.

Zupełnie nie rozumiem, dlaczego ludzie nazywają diabła Bezdusznikiem, Topnikiem czy Starym Miotlarzem. Przecież to bardzo sympatyczny mężczyzna! Wypytywałam go czy naprawdę był w Rosji, czy istnieje krem odmładzający Azazella, gdzie jest Behemot i w końcu czy zorganizuje taki bal jak kiedyś zrobił w Moskwie.

Gdy skończyłam go wypytywać,on tylko uśmiechnął się pstryknął palcami i... Tak oto znalazłam się w Moskwie! Pierwszy obraz, jaki zobaczyłam to ja w czerwonej sukni, tłum osób i diabła na,,tronie” z Behemotem na ramieniu. Zaczęła się zabawa. Bawiliśmy się do północy.

Chyba przestanę pisać,bo czuję, że coś mnie unosi do góry. Napiszę...

Niebo, 30 Marca 2004 r.
Święty Piotr powiedział mi, że Bóg uznał za niepokojące, że w piekle tak mi się podoba , więc wysłał po mnie anioła. I tym sposobem znalazłam się w niebie.

Muszę przyznać, że co do nieba to się myliłam. Cisza, błogi spokój,odpoczynek,pełno uśmiechów wokoło też może mieć swoje zalety. Na przykład tutaj niewątpliwie można porządnie się wyspać i wypocząć. Pewnie przez najbliższy dzień będę rozmyślać gdzie jest lepiej. Eh, dylematy…

W drodze na swoją chmurkę spotkałam Leonarda da Vinci. Ucięliśmy sobie miłą pogawędkę na temat unowocześnienia jego projektów. Był pod dużym wrażeniem, że technika tak poszła na przód. Moje przypuszczenia na jego temat się sprawdziły. Potwierdził, że to Bóg zesłał mu takie talenty. No i już wszystko jasne!

Moje rozmyślania nie przyniosły rezultatu. Ups... Chyba znów gdzieś chcą mnie przetrans...

Czyściec , 31 Marca 2004 r.

Znów wylądowałam w jakimś dziwnym miejscu. Tym razem jest to czyściec. W tym miejscu łączą się dwie zupełnie różne krainy i ich cechy pozytywne: niebo (klimat) i piekło ( towarzystwo). Obydwie te rzeczy są tak różne a nie mogą funkcjonować bez siebie. Przeciwieństwa się przyciągają!

Zapomniałabym . Przecież spotkałam Joannę D’Arc! Zapytałam, co tu robi, bo w końcu jest święta. Odpowiedziała, że w czyśćcu lepiej jej się modli , więc przylatuje tutaj.

Ech... różni ludzie , różne gusta. Bez komentarza.

Notka dla samej siebie: Nigdy więcej nie podróżować!

Notka dla samej siebie: Nie rozmawiać z Joanną D’Arc!

Dom, 1 Kwiecień 2004r.

Na stole stoi kubek zimnej już herbaty . Zdrzemnęłam się. Już wieczór . To był bardzo dziwny dzień , ni to jawa ni to sen . Przyśniło mi się piekło, niebo i Tristan , ale nie ten od Izoldy tylko znany humorysta Bernard . Powiedział : „Chciałbym iść do nieba ze względu na klimat, lecz piekło musi być o wiele przyjemniejsze ze względu na towarzystwo”, – co Ty na to ?

No cóż rzekłam mu ,tylko „echo ma zdanie na zawołanie”.

Ja mam dopiero 13 lat , może kiedyś Ci odpowiem.

No tak przecież dziś Prima Aprilis!

Dzisiaj spózniony tekst Maleństwa sprzec siedmiu lat , widać co wtedy czytała

Maj

2011-04-30T17:48:00.000+02:00

Dreptak powiedział , że przespali świeta .Zatem mają cos z niedzwiedzi :-) Lubie misie
W tym roku 1 maja rozgorzeje dyskusja : beatyfikacja czy świeto ludzi pracy.Nie zamierzam w tej dyskucji uczestniczyć .Dla mnie po prostu zaczyna sie maj

Ptaszęce chóry, najpiękniejsze z harf

Co dnia zwiastują wielkie wiosny święto.
Maj niesie w słońcu kwiatom tęczę barw
Z twarzą promienną, jasną, uśmiechniętą.

W szmaragd się każde ustroiło z drzew
I w woń najsłodszą i w najbielsze kwiaty
Wiatru w gałęziach delikatny wiew
Śpiewa kochania słodkie poematy.

Jeszcze przed żarem nie uciekam w cień,
Ni ogniem z nieba pierś jest przepalona.
Wiotką ruń łanów czar wiosennych tchnień
Ku słońcu podniósł z pulchnej ziemi łona.

Za rok wiosenne czary wrócą znów:
Słońce zaświeci i słowik zanuci,
Akacja kwitnąć będzie i krzak bzów,
Jeno się człowiek zmieni i nie wróci.( K.Ćwierk)

Wielkanoc

2011-04-22T17:30:00.000+02:00

Zadzwoniły już dzwony,

dzień nastał wesoły.
Pod święconym pieczywem
uginają się stoły.

Leży jajko święcone
malowane farbami –
kto też dzisiaj tym jajkiem
będzie dzielił się z nami?

A więc ojciec i matka –
oni pierwsi najpewniej,
potem bracia i siostry,
i sąsiedzi i krewni,

Potem … nie wiem kto dalej,
a odgadnąć to sztuka
może jakiś gość z drogi
do drzwi chaty zapuka.

Może dziadziuś zgrzybiały,
co się modli w kościele?
To się także tym jajkiem
z biednym dziadkiem podzielę.(M.Konopnicka)

Spokojnych , rodzinnych i ciepłych świąt Wielkanocnych

Jak co roku 27 marca

2011-03-26T22:19:00.000+01:00

Jak co roku , niezmiennie Rysiu w Twoje urodziny życzę Ci Wszystkiego najlepszego.
Przyjmij ode mnie ten wiersz wraz z podziekowaniami za hortensje .Dobrze jest wiedzieć , że jesteś .Dobrze jest wiedzieć ,że gdzieś na świecie jest

Przyjaciel

jest twoim zaspokojonym pragnieniem
Jest polem, które obsiewasz z miłością
i z którego zbierasz modlitwę dziękczynną

On twoją mocą i schronieniem;
odczuwając głód uciekasz się do niego
i szukasz go by zaznać ukojenia.

Gdy on się zwierza,
otwórz przed nim swą duszę.
Kiedy on milczy,
niech twoje serce nie przestaje go słuchać,
ponieważ w przyjaźni
każda myśl, pragnienie, nadzieja
budzi się w ciszy, a jest dzielona w radości.

A kiedy żegnasz przyjaciela,
nie smuć się, ponieważ jego nieobecność
pozwoli ci zrozumieć,
co najbardziej w nim kochasz.

I niechaj przyjaźń nie będzie niczym innym,
jak wzajemnym odkrywaniem skarbów ducha.
Dzielcie między siebie radość,
przyjazne uśmiechy i gesty dobroci,
ponieważ w ożywczej rosie małych rzeczy
serce odkrywa swój poranek
i doznaje umocnienia.

Trwam

2011-03-16T11:10:00.000+01:00

Cudny kierunek , prawda :-) Wygladam tej wiosny , majac nadzieje ,że z nia to choróbsko odejdzie .Liczę powolutku dni i już się cieszę .Póki co na froncie chyba jest remis , ale przygotowywuje kontrnatarcie .Ale to nie ważne.

Teraz to co ważne .Wklejam od Kartka apel

Dziś jeszcze sprawa interwencyjna. Nocą dostałem list od Przyjaciela z prośbą o opublikowanie na blogu apelu o pomoc w trudnej i dramatycznej sprawie (poniższy link). Przyjaciel ma moje pełne zaufanie i zna osobę, którą los wystawił na tak ciężką próbę. Na tyle ciężką, że potrzebuje ludzkiego wsparcia. Bardzo proszę Szanownych Czytelników o zaznajomienie się z tą historią i rozważenie możliwości udzielenia pomocy.
pomoc

2011-03-12T10:14:00.000+01:00

Wesoła myśl jest niczym wiosna. Otwiera pąki natury ludzkiej (Sartre)

Zatem jak Watra powiedziała czas wstawać , tylko ...... grypsko mnie dopadło.Pokrzyżowało wszystkie plany , łącznie z konsumpcją śliwowicy.Teraz się martwię czy tam na dnie butelki co nieco do oblizania ostanie :-) .Za oknem wiosna , ludziska za grabie złapali i nożyce do podcinania krzewów i drzew -praca wre , a ja podziwiam przez okno :-(
Zatem widoki na lepsze są i tego sie będę trzymać :-)

Tęsknota

2011-03-03T12:45:00.000+01:00

W powietrzu wieją upojenia szumy,

Spod zasp śniegowych, spod lodowych płyt.
W młodzieńczym szale piękności i dumy
Ziemia odsłania swój dziewiczy wstyd.

Pól się zielone śmieją obietnice
I prężne sokiem, nagie ciała drzew
Liśćmi się kryją, jak pierwsi rodzice,
Gdy dreszcz rozkoszy obudził w nich krew. ( L.Staff)

Nowy Rok

2010-12-31T11:57:00.004+01:00

Z ostatnią kartką kalendarza,

Zrywamy szarość pustych dni,
A dusza błogo się rozmarza,
I wytęsknione szczęście śni.

Nowy Rok niesie nam nadzieję,
Że miłość wzejdzie w życia tle,
Już się z radością do nas śmieje,
Bo będzie pięknie... on już wie.

Więc nie żałujmy dziś szampana,
Z kielichów pijmy aż do dna,
I niech zabawa trwa do rana,
A szczęście niechaj zawsze trwa. (K.J.L)

Wszystkiego Najlepszegp na ten Nowy Rok , oby Wszystkim przyniósl Radość i Szczęście

Świeta

2010-12-23T17:10:00.000+01:00

Jest cicho. Choinka płonie.

Na szczycie cherubin fruwa.
Na oknach pelargonie,
blask świeczek złotem zasnuwa,
a z kąta, z ust brata płynie
kolęda na okarynie:
Lulajże, Jezuniu...( K.I.Gałczyński)

Zdrowych , spokojnych i rodzinnych Świąt Wszystkim Przyjaciołom

Mikołaj

2010-12-06T12:34:00.002+01:00

Chodził z siwizną szronu wplątaną w jedlinę,

śmiał się pełnią księżyca bladą i pyzatą,
podarował brylanty gwiezdne mroźnym kwiatom,
przed domami przystawał dumając z godzinę.

Obdarował prezentem przydrożną topolę;
potem wchodził do domów cicho, tajemniczo,
kładł prezenty, odchodził, ludzie je policzą –
wreszcie po Mlecznej Drodze odszedł w gwiezdne pole.

Temu podrzucił uśmiech, promień jaśniejący
wśród ponurych dni życia; temu szczęścia chwilę
wprost w schorowane ręce suche jak badyle;
dziś wytrwanie otrzymał w wierze kulejący.

Dziś z tworów ludzkiej ręki prezentów nie trzeba,
bo te jak łatwo przyszły, łatwo się oddalą;
nikłe, że w chwilach trudnych tak, jak proch się spalą –
wtedy trzeba nam darów, ale darów z nieba.( W.Kwietniewski)

Czy tylko słowa ?

2010-11-24T21:46:00.001+01:00

Pewien Guru spytał swoich uczniów, w jaki sposób mogą określić, kiedy kończy się noc, a zaczyna dzień. Jeden powiedział: "Gdy widzę w oddali zwierzę i mogę powiedzieć, czy to krowa, czy koń."
"Nie", rzekł guru.
"Gdy patrząc na drzewo w oddali, można powiedzieć, czy jest to drzewo neem czy mango."
"Znów źle", rzekł guru.
"No więc w jaki sposób?" spytali uczniowie.
"Gdy spojrzawszy w twarz jakiegoś człowieka, rozpoznasz w nim brata; gdy spojrzysz w twarz jakiejś kobiety i zobaczysz w niej siostrę. Jeśli nie będziesz mógł tego uczynić, niezależnie od tego, jaki czas wskazuje słońce, oznacza to, ze nadal panuje noc.

Podróżujący gubernator zatrzymał się, by złożyć uszanowanie Mistrzowi.

- Ważne sprawy państwowe nie pozostawiają mi czasu na długie rozprawy - rzekł.
- Czy mógłbyś streścić istotę religii w jednym lub dwóch zdaniach, dla ludzi tak
zajętych jak ja?
- Dla dobra Waszej Wysokości gotów jestem ująć to w jednym słowie.
- Nie do wiary! Cóż to za niezwykłe słowo?
Milczenie.
- A jaka droga prowadzi do Milczenia?
Medytacja.
- A czym jest, jeśli mogę zapytać, medytacja?
- Milczeniem.

- Czy jest możliwe zdobycie Mądrości w ciągu jednej minuty?

- Z pewnością - odpowiedział Mistrz.
- Ależ jedna minuta to chyba za mało?
- To pięćdziesiąt dziewięć sekund za dużo.
Nieco później Mistrz zwrócił się do swych zakłopotanych uczniów:
- Ile czasu trzeba, by spojrzeć na księżyc?
- Po cóż więc te wszystkie lata duchowych zmagań?
- By otworzyć komuś oczy potrzeba niekiedy całego życia. By ujrzeć - wystarczy
błysk chwili.

Groszek

2010-10-29T14:27:00.001+02:00

- Wcale nie trzeba wychodzić z domu, żeby poznać świat- powiedziała nagle Marta, gdy obierałyśmy
groszek na schodach przed jej domem.Zapytałam: jak. Może myślała o czytaniu książek, oglądaniu wiadomości, słuchaniu Radia Nowa Ruda, włóczeniu się po Internede, przeglądaniu gazet, chodzeniu na plotki do sklepu. Ale Marta miała na myśli bezowocność podróży.W podróżach trzeba zajmować się sobą, żeby dać sobie radę, patrzeć na siebie i na to, jak pasuje się do świata. Jest się skupionym na sobie, myśli się o sobie, sobą opiekuje. W podróżach zawsze w końcu natyka się na siebie, jakby się samemu było ich celem. We własnym domu po prostu się jest, nie trzeba z niczym walczyć ani niczego zdobywać. Nie trzeba pilnować połączeń kolejowych, rozkładów jazdy, nie trzeba zachwytów i rozczarowań. Można siebie samego zawiesić na kołku, a wtedy widzi się najwięcej.Coś takiego powiedziała i umilkła. Zdziwiło mnie to, bo Marta nie znała podróży dalszych niż do Wambierzyc, Nowej Rudy i Wałbrzycha. Niektóre groszki były robaczywe i te wyrzucałyśmy w trawę. Czasem zdawało mi się, że Marta zawsze mówi zupełnie co innego, niż ja słyszę.Potem rozmawiałyśmy z Martą o byle czym i byle jak. O psach Bobola, o inwazji pomrowików na grządki sałaty, o soku z dzikich czereśni. Marta zostawiała wiele przestrzeni między każdym zdaniem. Mnie słowa stawały w gardle i obracałam nimi jak gorącym kawałkiem ziemniaka. R. śmiał się z nas, gdy przypadkiem słyszał nasze dialogi. Mówił, że gadamy ze sobą jakbyśmy spały. Marta czasem jeszcze ożywiała się, gdy przypomniała jej się jakaś peruka sprzed kilkudziesięciu lat, którą robiła na zamówienie. Wtedy budziły się jej palce i pokazywała nimi jakieś szczególne sploty włosów albo misterną konstrukcję przedziałka.Każda taka rozmowa wyczerpywała się sama i siedziałyśmy obok siebie na schodkach jej domu albo na moim tarasie, na metalowych krzesłach, które od zeszłorocznych deszczy zaczęły rdzewieć. Milczenie, jakie się między nami zasiało, milczenie-samosiejka rozrastało się na wszystkie strony, łapczywie zabierając nam przestrzeń. Nie było już czym oddychać. A im dłużej milczałyśmy, tym mniej możliwe stawało się wypowiedzenie jakiegokolwiek słowa, tym odleglejsze i mniej ważne wydawały się wszelkie możliwe tematy. Takie milczenie bywało aksamitne, ciepłe jak styropian, było miłe w dotyku i suche, było jedwabne. Ale czasem bałam się, że Marta może nie czuć tego co ja i zamachnie się na tę naszą ciszę jakimś nieopatrznym "No tak..." albo "Tak to jest...", albo nawet czystym, niewinnym westchnieniem. I ten strach
zaczynał mi psuć całą przyjemność z milczenia, bo stawałam się mimowolnie jego strażnikiem, a więc i jego
więźniem, i naprężałam się gdzieś w środku, jeżyłam na oczekiwany z niepokojem moment, że coś gładko
cudownego, coś niewymuszenie oczywistego stanie się nieznośne i kiedyś się wreszcie skończy. I cóż sobie wtedy powiemy, Marto? Ale Marta okazywała się zawsze mądrzejsza ode mnie. Wstawała bezszelestnie i niezauważalnie odchodziła do swojego rabarbaru, do peruk trzymanych w tekturowych pudełkach, a nasza wspólnie wypielęgnowana roślina, nasza wspólna cisza rozciągała się w ślad za nią i było jej jeszcze więcej niż przedtem, jeszcze potężniej rosła. Wtedy zostawałam w niej sama, dwuwymiarowa, bez właściwości,
w pół istnieniu, które mogło być tylko rozwleczonym w czasie olśnieniem.( O.Tokarczuk)

Kilka słów

2010-10-20T06:30:00.000+02:00

Przeżywaj każdy dzień, jak gdybyś całe życie żyła dla tego właśnie dnia i wedle niego oceniaj swoje życie. Panowanie nad chwilą jest bowiem panowaniem nad życiem. Bądź w tym momencie. Zawsze było tylko Teraz. To jest jedyna chwila, kiedy możesz cieszyć się życiem, działać i tworzyć i zmieniać swoją przyszłość... a chwila ta nigdy, ale to NIGDY nie powróci!

Jesteś jest tym, o czym myśli przez cały dzień, a te dni w końcu staną się twoim żywotem: W każdej sekundzie decyduje się całe nasze przyszłe życie. A niczego tak nieodwracalnie nie zaprzepaszczamy jak okazji, która się co dzień nadarza. Pamiętaj, że to własna wola czyni człowieka wielkim lub małym - Jedni bowiem czekają na okazję, inni ją tworzą, a szczęściarz to taki, co daje szansę szczęściu.

Są rzeczy nieznane i są rzeczy znane, a pomiędzy nimi znajdują się drzwi. Miej odwagę je przekroczyć. Podróż na tysiąc mil zaczyna się od pierwszego kroku - zrób go, a zobaczysz, że naprawdę połowę pracy wykonał ten, co zaczął. Pamiętaj też, że człowiek potyka się o kretowiska, nie o góry. Jednak człowiek, który chce latać, nie może zacząć od latania, musi najpierw nauczyć się chodzić.

To ty wybierasz to, czemu chcesz ulec, a każdy z nas stwarza sobie problemy na miarę swoich możliwości. Jednak o ile istnieje wiara zdolna przenosić góry, to jest nią wiara we własne siły. Kiedy myślisz, że możesz czegoś dokonać albo nie - masz rację. Cokolwiek możesz zrobić lub zamarzyć, możesz to zacząć. śmiałość ma w sobie geniusz moc i magię. Pamiętaj, że możesz być tym, czym chcesz być i będziesz tego stale pragnąć całym swym sercem.

Człowiek rdzewieje tylko wtedy, gdy się na to zgadza. Nieśmiałość jest wielkim grzechem przeciw miłości i samej sobie. Pamiętaj też, że człowiek nie jest stworzony do klęski. Człowieka można zabić, ale nie pokonać.

Jednak myśl w koleinie jest myślą wykolejoną - ten, kto kroczy po śladach innych nie zostawia własnych. Dwie drogi prowadziły przez las. Ja wybrałem tą mniej uczęszczaną.

Główną różnicę między ludźmi stanowi to, w jakim stopniu żyją oni według własnych myśli, a w jakim według cudzych oczekiwań. Zbyt często cudze poglądy bierzemy za własne. By udowodnić, że są nasze, dajemy się za nie zabić.

Najpiękniejszym zaś, co możemy doświadczyć, jest tajemnica. Ten, dla którego te uczucie jest obce, kto nie może się już dziwić i stać oniemiałym, mógłby być równie dobrze martwy: jego oczy są zamknięte. Człowiek jest skończony nie wtedy, gdy przegra, ale wtedy, gdy się wycofa. Pamiętaj, że kiedy się chce robić omlety, trzeba stłuc jajka a tylko ten kto porywa się na absurd, może osiągnąć niemożliwe.

Wszystko, co ma się nie udać, nie uda się, chyba że ktoś weźmie sprawy w swoje ręce.

Dla każdej umiejętności istnieje tylko jeden dowód - dzieło. Pamiętaj, że kto ma słuszność i cierpliwość, tego czas nadejdzie. Dopóki człowiek nie musi sprawdzić siebie w czynie, może oszukiwać się bez żadnych ograniczeń.

Życie twoje - krótkie interludium między nicością a wiecznością, kropla lęku spadająca z nieba pamięci w morze zapomnienia - jest zbyt krótkie, aby nurzać się w małostkowości, odurzeniu i bierności, zawiści, kłamstwie i zdradzie. Wykorzystaj każdą chwilę, aby w dniu swojej śmierci móc powiedzieć: "Z radością żyłam, z radością umieram, szczęśliwa schodzę do mogiły" - Możesz umrzeć bowiem we własnym łóżku, albo czyniąc świat lepszym - wybór jest twój.

Piosenka o Teresie

2010-10-03T12:15:00.001+02:00

Wczoraj jeszcze miałem usta twe maleńkie,
Dziś — musiałem cię zamienić wprost w piosenkę..
Twoje usta rozpalone w ostry mróz
Ot, w piosenkę... żeby mieć cię blisko ust.

I tak przeszłaś zamieniona, niepoznana,
Zamieniona w leśne echo, w wojska śpiew,
Każda droga
W naszym marszu twym imieniem wysadzana,
Jak aleja śpiewnych drzew... śpiewnych drzew.

O Teresie, taka piosnka o Teresie,
O Teresie, o Teresce, o Tereni.
Las przejdziemy, a twe imię gdzieś po lesie
Będzie rosło, aż się w końcu zazieleni...

Zazieleni się, rozkrzewi i rozrośnie:
O Teresie
Wiatr poniesie
Naszą piosnkę...

Potem ze mną się rozśpiewasz gdzieś za Bugiem,
Chociaż dystans do Warszawy będzie rósł...
W noce długie, w marsze długie, tam za Bugiem
W śpiew żołnierski cię zamienię, będę niósł...
Jak najbliżej, jak najbliżej koło ust...

O Teresie, taka piosnka o Teresie,
O Teresie, o Teresce, o Tereni...

O, jak trudno na piosenkę cię zamienić,
O, jak łatwo zgubić śpiew swój w czarnym lesie...
Zgubić śpiew swój, w czarnym lesie gdzieś zostawić,
Gdy Teresa — ta prawdziwa — jest w Warszawie.

O, jak dużo trzeba śpiewu, o, Tereniu,
Żeby iść tak... żeby iść tak... i wciąż iść.
Jeszcze wczoraj miałem ciebie przy ramieniu,
Lecz piosenka mi została z ciebie dziś.

O, Tereso, o, Tereso, o, Tereso,
Dni rozłąki jakże gorzkie, jakie złe są!

Lecz powrócę jeszcze kiedyś w chwały dzień.
Wtedy z pieśni bardzo długiej gdzieś za Bugiem,
Wtedy z śpiewów roznuconych gdzieś po drzewach
Znów, Tereso, w dziewczynę się zmień!...(A.Trzebiński)

Wszytskiego Najepszego dla Wszystkich Teres , Teresek

http://www.youtube.com/watch?v=3cnSbVjojzM&feature=related

Drezno

2010-09-25T19:48:00.002+02:00

Chciałam poszukać fragmentu miasta , gdzie będzie mnóstwo zieleni .Udało się .Gdy tak patrzę , widzę swoją Mieścinkę też z przepływającą rzeką .Mnóstwem zieleni nad Kanalem Bydgoskim oraz znajoma architektura .

Znalazlam coś ciekawego na tej stronie .Wystarczy kliknąc na dany element miasta i obraz sunie pokazując nam to w http://gigapixel-dresden.de/dresden26GP przyblizeniu .Znalazlam też ciekawą strone po polsku o tym mieście http://www.drezno.art.webd.pl/news.php . No cóż zawsze mówiłam ,że obecne pokolenia dzięki internetowi mają niebywałą okazję zobaczyć tak wiele.

Dla maniaków Prachetta

2010-09-22T11:32:00.000+02:00

[...]jeśli ktoś choć raz nauczy się korzystać z własnego umysłu, reszta jest już rzeczą łatwą. To kwestia przełamania nawyku, który ludzie utrwalili przez miliony lat; nawyku koncentrowania całej swojej uwagi na świecie zewnętrznym, traktowania "wyobraźni" jako rodzaju mechanizmu ucieczkowego zamiast uznania, że jest to krótka wyprawa do rozległych obszarów umysłu. Trzeba przyzwyczaić się do myślenia o tym, jaki jest rzeczywisty mechanizm funkcjonowania umysłu. "Umysł rozumiem tu nie w potocznym znaczeniu tego słowa, ale szerzej - łącznie z uczuciami i percepcją. Stwierdziłem, że najtrudniejszą chyba rzeczą na początku jest uświadomienie sobie, że uczucia są po prostu inną formą percepcji. Mamy tendencję do upychania uczuć w różne szufladki. Patrzę na człowieka i "widzę" go, jest to coś obiektywnego. Natomiast dziecko patrzy na niego i mówi: - Och, cóż to za wstrętny człowiek! Dziecko wyraża swoje uczucia wobec niego i wówczas mówimy, że jest to coś "subiektywnego". Nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak głupia jest ta klasyfikacja i jak bardzo zniekształca nasze myślenie. W pewnym sensie uczucia dziecka są również spostrzeganiem. Tak, jak w bardziej istotnym sensie nasze "widzenie" jest "uczuciem".

Pomyślcie przez chwilę o tym, co się dzieje, gdy regulujecie lornetkę. Przesuwacie małe pokrętło - i wszystko jest zamazane. Nagle jeden dodatkowy ruch - i wszystko staje się jasne i wyraziste. Pomyślcie teraz, co się dzieje, kiedy ktoś wam mówi: "Stary Iksiński zmarł zeszłej nocy". Zazwyczaj umysł mamy tak przepełniony innymi sprawami, ze nie czujemy w ogóle nic - albo inaczej - uczucia są tak mętne i niejasne, jak źle nastawiona lornetka. Być może w tydzień później, siedząc spokojnie w swoim pokoju i coś czytając, przypominamy sobie o starym Iksińskim, który właśnie zmarł. Przez moment poczujemy silny smutek; nastąpiło skrystalizowanie uczucia. Czy trzeba czegoś jeszcze, by przekonać się, że uczucie i spostrzeganie są zasadniczo tym samym? (C.WilsonPasożyty Umysłu)

Następny rok

2010-09-17T00:06:00.000+02:00

Nieraz wasi młodzi gonią za rozkoszą, jakby ona była wszystkim; a wy sądzicie ich i strofujecie
ja bym nie sadził ich. ani im przygarnął, chętnie bym widział ich namiętne szukanie.

Gdyż wraz z rozkoszą znajdą coś. co jest od niej większe
bowiem siedem ma ona sióstr, a najskromniejsza z nich piękniejszy jest od mej samej

Czy nie słyszeliście o człowieku co grzebał w ziemi za korzonkami, a wielki skarb znalazł?(K.Gibran Prorok)

Te parę słów to namiastka prezentu na urodziny i początek dorosłego życia dla Maleństwa

Wasze dzieci... - Khalil Gibran

2010-09-12T08:00:00.001+02:00

( "Dzieci"Jan Matejko)

Wasze dzieci nie są waszymi dziećmi,
są synami i córkami powołanymi
do życia przez Życie,
przychodzą przez was, ale nie z was.
I choć są z wami, do was nie należą.

Możecie im przekazać waszą miłość,
ale nie wasz sposób myślenia.
Bo one mają swój własny.

Możecie przyjąć ich ciała,
ale nie ich dusze,
bo ich dusze zamieszkują dom jutra,
do którego wy nie możecie wejść nawet
w waszych snach.

Możecie starać się, by stać się jak one,
ale nie próbujcie czynić je takimi jak wy.

Bo życie nie cofa się i nie zatrzymuje
się na dniu wczorajszym. Jesteście łukami,
które wypuszczają dzieci jak żywe strzały:
Łucznik widzi na drodze cel do nieskończoności
i On was napina swą mocą, aby Jego strzały
mogły dolecieć szybko i daleko.

Oby wasze napięcie ręką Łucznika było ku radości,
bo kocha On tak samo strzałę lecącą,
jak i łuk, który już miejsca nie zmienia

.........

2010-09-10T12:37:00.000+02:00

Pewien człowiek zgubił siekiere. Podejrzewał o kradzież syna sąsiada, zaczął go obserwować. Syn sąsiada chodził tak, jakby ukradł siekiere, miał taki wyraz twarzy, jakby ją ukradł, jego ruchy i postawa, i wszystko, co robił, było takie, jak u człowieka, który ukrał siekiere.

Po kilku tygodniach człowiek odnalazł swoją siekiere w rowie za swoim domem. Raz jeszcze przyjrzał sie synowi swojego sąsiada i nie dostrzegł w jego zachowaniu nic takiego, co jest właściwe złodziejom siekier

Tamta niedziela

2010-09-03T14:42:00.000+02:00

To chyba najslynniejsze zdjęcie z tamtych wydarzen , ktore rozegrały się 3-4 września 1939r.Nie ma już kościoła , który stał na Starym Rynku.Niemcy kazali go rozebrać .Podobno ktoś sprawiał ,że pokazywał się krwawy ślad reki na murze .Dziś na tym miejscu stoi pomnik Walki i męczeństwa .

Budzi on dziś wiele kontrowersji .Jest z czasów "nieprawomyślnych ".Zdania co do Krwawej niedzieli w Bydgoszczy są podzielone .Tutaj dyskusja historyków .Tutaj inna dyskusja z uwzględnieniem tego co prof. Stanisław Jastrzębski psał o tym wydarzeniu .No i oczywiście zdanie samego profesora

Dla Weroniki

2010-09-01T04:01:00.002+02:00

Weroniko
zostałaś naszym jedynym "rodzynkiem ", który zacznie dziś rok szkolny. Za kilka lat podobnie jak Basia i Maleństwo rozpoczniesz rok akademicki.Wrzesień ma swój urok , spadają pierwsze kasztany , słońce jeszcze wysoko świeci .Gdy zamykasz oczy widzisz swoje wakacje , wyjazdy na obóz , wycieczki ...a tu niestety ktoś mówi KONIEC .Trzeba się uczyć .Ciesz się z tych chwil .To wyjątkowe chwile nigdy się one nie powtórzą .Kiedyś będziesz je wspominać z rozrzewnieniem.Zdobywaj sprawności harcerskie.Biegaj na podchody i nie daj sobie powiedzieć ,że w koło jest brzydko , szaro i źle.Jest tak kolorowo jak tylko potrafisz to sobie wyobrazić a potem weź "pędzel" i "maluj" swoje zycie szczęśliwe :-)

Alaska

2010-08-24T13:30:00.001+02:00

Jeśli wybierasz się w podróż niech będzie to podróż długa

wędrowanie pozornie bez celu błądzenie po omacku

żebyś nie tylko oczami ale także dotykiem poznał szorstkość ziemi

i abyś całą skórą zmierzył się ze światem (...)

na nowo ucz się świata jak joński filozof

smakuj wodę i ogień powietrze i ziemię

bo one pozostaną gdy wszystko przeminie

i pozostanie podróż chociaż już nie twoja

To byla również moja podróż Basiu .Alaskę znam tylko z filmów przyrodniczych i filmu "Bezsenność" ze wspaniałą kreacjami : Ala Pacino i Robina Willamsa .Teraz tam byłam :)))
I tak warto żyć

Czy tylko w PRL-u.?

2010-08-21T14:34:00.002+02:00

Gdy oglądam te scenki uśmiecham się , ale też zastanawiam sie : jak niewiele się zmieniło. Pewne rzeczy są niezmienne , niezależnie od systemu . Gdyby nie Youtube i TV ciężko by było wytłumaczyć Maleństwu jak to kiedyś bywało .Zatem oglądajmy :)))))

Dla Dyszczów i Wandy

2010-08-13T18:25:00.003+02:00

Wanda napisała :
Moi Kochani,
donoszę, ze dzis wlasnie Basia i jej koledzy cala wielka piecdziesiecioosobowa grupa beda wjezdzac do Anchorage. I to by bylo na tyle. Trudno uwierzyć ale to koniec ponad dwumiesiecznej wyprawy, ponad 4500 mil rowerownia przez Stany i Kanadę! Nie mogę jej towarzyszyć wiec w zamian jadę za chwile na krótsza trasę. Doniesień nowych jeszcze nie ma, czekam z niecierpliwoscia az dojada.Dziękuje wszystkim za wsparcie, zainteresowanie, wspoludzial!
Cóż można powiedzieć oprócz : Wando to była fantastyczna podróż .Nie musiałam "pedałować " ale dzięki Basi wszystko widziałam .Magia internetu tym razem była piękna , choć niekiedy widzimy jej inne oblicze .
Gdy czytałam komentarz Wandy przyjechał kurier i przywiózł przesyłkę .......co przywiózł .SZYNKĘ , najprawdziwszą własnej roboty .Jak smakuje ?Cudnie !!Jak pachnie ? Cudnie !! a najpiękniejsze jest w niej to ,że dostałam ja od ludzi o wielkim sercu , których tak jak Was poznałam w internecie .
Maleństwa nie dziwią już dziwne przesyłki , choć na początku widok obrazu , ikony , kalendarza z nietoperzami , książek itd wprawiał ja w zdumienie.Dziś jednak sama otwierając przesyłkę do końca nie wierzyła ,że w środku jest szynka .
Tak naprawdę dla mnie w tej przesyłce była cząstka Waszego ciepła i serca .
Dyszczowie i Wando dziękuje Wam za wspaniałe prezenty .
Babko wiadomo ,że takie prezenty dostaje się 13 w piatek :))) prawda .Ty jesteś tego najlepszym przykładem

Historia Polski

2010-08-06T11:08:00.002+02:00

Maleństwo skądś wytachała :) Ogromnie mi się podoba .Pewnie malkontenci powiedzą : sama martyrologia .Trudno w ośmiu minutach inaczej to ukazać .
Ta animacja spowodowała ,ze zeszłam na ziemię polityczną .Dziś zaprzysiężenie Bronisława Komorowskiego na prezydenta .Nie obchodzi mnie co ludzie mówią o jego małżonce .Wielce to małostkowe .Da się jednak z tym żyć .Wszak małostkowość podobnie jak chamstwo wszędzie występuje.Dla mnie właśnie to , W uroczystości zaprzysiężenia nie wziął udziału prezes PiS Jarosław Kaczyński jest przejawem zarówno jednego jak i drugiego.
Ja życzę by Komorowskiemu udało się chociaż troszkę zakopać "rów"

Ballada dla ....

2010-07-31T20:51:00.001+02:00

Od autorki:
„Waszego mozołu, lęków i odwagi
nie opiszę, tak jakbym chciała.
To zbyt trudne.
Ale póki mnie pamięć nie zawiedzie
W niej macie swoje poczesne miejsce:
Zosia – niezapominajki,
Dziunia i Radzik - rajską jabłoń,
„Konrad” i „Gustaw”-szacunek.”
Zosia, studentka medycyny ,harcerka, jedynaczka. Trzy dni wcześniej spakowała plecak i oznajmiła zrozpaczonym Rodzicom,że jedzie do Warszawy Będzie sanitariuszką Nigdy Jej już nie zobaczyli. Zginęła w pierwszych godzinach Powstania, opatrując rannego. Nie ma grobu.
Córka mojej profesorki angielskiego z Liceum im. A. Mickiewicza.
Każdego roku w dzień Zofii nasza Pani dostawała od nas kwiaty i zamiast lekcji opowiadała nam o swojej Zosi.
Dziunia i Radzik
Byli blisko spokrewnieni i wiedzieli,że nigdy nie będą razem On był szaleńczo zakochany.
Kiedy Ona w swoim maleńkim pokoiku na stancji - darła prześcieradła na opatrunki, On walczył w Śródmieściu. Wolny od służby- przedzierał się na Plac Trzech Krzyży i Wiejską,żeby Jej zanieść garść rajskich jabłuszek znalezionych w jakimś ocalałym zakątku,by nie głodowała.
Oboje moi krewni- przeżyli Powstanie.
Lech-”Konrad”miał 17 lat, kiedy na Freta od wybuchu zginęło prawie całe dowództwo Al
.Jeden z dowódców „Czwartaków”
Ranny,kanałami przedzierał się do Wisły ,którą przepłynął , by dotrzeć do Armii berlingowców na Pradze. To o Nim( m.innymi) był film”Kanał” i film o zamachu na Kutscherę.Po wojnie zaslużony twórca polskich wodolotów, wykładowca na Politechnice w Gdańsku i w Londynie, w obecnych „słusznych” czasach,zapomniany i jakby odrzucony, jak i Jego przyjaciel „Gustaw”,późniejszy Generał Wojsk Powietrzno -Desantowych do dziś wdzięcznie wspominany przed Jego podwładnych w Krakowie.
Nie znałam Zosi, ale znałam pozostałą czwórkę. I nigdy nie pogodzę się z narzucanym mi zdaniem,że krew „ Konrada” i „Gustawa”, była tą „gorszą” daniną złożoną na ołtarzu Ojczyzny w tej bezsensownej,a heroicznej bitwie.

Kasia Sobczyk - Był taki ktoś

2010-07-28T22:09:00.004+02:00

To było wczoraj gdy słyszałam po raz pierwszy ten utwór z radioodbiornika"Boston" wypasionego z adapterem , a dziś .Dziś przeczytałam : zmarła piosenkarka Katarzyna Sobczyk .Dla mnie zawsze w pamięci pozostanie Kasią Sobczyk śpiewajacą "Trzynastego" czy o "O mnie sie nie martw"
Był taki ktoś.....zapominamy w krzątaninie dnia .Nieraz warto się zatrzymać na chwilkę

22 lipca

2010-07-22T05:21:00.002+02:00

Oj chyba kazdy z nas pamięta ten napis i ta tęsknotę za czymś czego do konca nie znaliśmy .Starsi wspominali okres między wojenny i tęsknili , choć oczywiście nie Wszyscy.Nie Ci co pamiętali przewrót majowy , Berezę .Teraz ten obrazek wywołuje w nas nostalgię , całkiem jak ten widok .Nie to nie nostalgiczny post .Nie miałam czasu przez ostatnie trzy dni by poczytać co w trawie piszczy czyli co w naszej polityce.Dziś nadrobiłam zaległości .....i żałuję ,że to uczyniłam .Ktoś coś tropi , a moze kogoś .Krzyż przeszkadza .Kościół przegrał wybory .Podział na Polskę A i B i.......................konca nie ma .Światli ludzie się wypowiadają .Tylko po co ?By powiedzieć jeszcze raz to samo , a gdzie zmiana sposobu rozmowy ? Jak zwykle w sferze marzeń .Utożsamia się Polskę B z katolicyzmem , Kaczyńskim , Rydzykiem i głupotą , a nie mysli się o tym ,że jako społeczeństwo jesteśmy pęknięci i co najważniejsze NIC nie

proponuje się Obywatelom z tej Polski B , bo i po co ?! Oni nie zrozumieją i tak słychać wokoło. Ja dziś pomarzę .Chciałabym by znalazł się ktoś mądry , odważny i zaproponował temu "moherowemu" elektoratowi jakąś alternatywę .Bez tego nie jest możliwy normalny dialog.Człowiek musi mieć możność wyboru i nie tylko miedzy A i B , miedzy 22 lipca a Wedel .W naturze człowieka jest w koncu dążenie do

zrozumienia , szczęścia , ku czemuś lepszemu niz to ............

otworzył wszystkie okna na świat

a świat się zamknął w czterech ścianach

wyszedł by szczerze porozmawiać
lecz zewsząd tylko mowa trawa

napisał wydał cztery książki
te przeszły niezauważone

otworzył serce swe na miłość
przeszła jak burza spustoszyła

dopiero gdy w tramwaju tłocznym
wysmarkał się w sąsiadki mankiet
wzbudził zgorszenie i uwagę

ktoś zajął się jego przypadkiem

Moja bitwa pod Grunwaldem

2010-07-16T13:15:00.001+02:00

Garść wynurzeń osobistych, związanych z jutrzejszą rocznicą Bitwy pod Grunwaldem, ważnego wydarzenia sprzed 600 lat,które naznaczyło losy Rzeczypospolitej Obojga Narodów, nasze i...moje!
A będzie się działo! Na pola bitewne wybiegną wszelkie Bractwa od lat odtwarzające historyczne boje. Nie zabraknie rycerzy na koniach z wielu klubów jeździeckich.Podobno kuta specjalnie na te potyczki zbroja ma wartość solidnego auta.Pola bitewne zaludnią się nie tylko rycerstwem.Mała Weronika wystąpi w kostiumie pazia, a panie przebiorą się za damy dworu, mieszczkii dworskie dziewki.
Może nawet znajdą się śmiałkowie,którzy przebiorą się w czas kanikuły w owe prowokacyjne dwa nagie miecze?W czas powtórki z historii- wszystko jest możliwe!Na malborskim zamku spotkają się dostojnicy wielu krajów.Będzie głośno w mediach, w tygodnikach itd.
Nie mnie pisać o historii.
Zainteresowanych odsyłam na blog zacnego Wachmistrza, On-ci wie najlepiej i potrafi udokumentować.
**Moje związki z bitwą zaczęły się, jak to zwykle w moim życiu bywa- przypadkiem, dobre 16 lat temu.Wykonałam kopie chorągwi pruskich, polskich,litewskich. Mogę powiedzieć,że zawładnęłam Muzeum w Malborku, bo tam prawie cały arsenał –„ mój „.Wkrótce się okazało,że to „moje ukochane dzieci”, a historia wciągała mnie coraz bardziej. Siłą rozpędu wykonałam jeszcze kopie Chorągwi Wielkiego Mistrza,oraz gonfanon Królestwa Polskiego dla Muzeum w Toruniu, kilka chorągwi na prywatne zamówienia hobbystów, a ostatnie cztery miesiące męczyłam się nad kolejną chorągwią Królestwa Polskiego dla pewnego Muzeum na Pomorzu. I jeszcze mi jedna została do zrobienia!
***Samo wykonanie to „małe piwko” w porównaniu do poszukiwań materiałów źródłowych gnębienia historyków, wczytywania się w historię , przeliczania łokci,raz staropolskich, raz krakowskich na centymetry ,coraz dalej i dalej.
Im dalej, tym ciemniej. Trzeba było studiować „Banderia Prutenorum” Jana Długosza, jechać do Stębarka, do Krakowa. Wszystko było potrzebne. Nawet niezbyt dokładne, ale mimo to cenne rysunki i informacje śp. Szymona Kobylińskiego.
****Ale najwięcej krwi napsuł mi Jan Długosz !!
Nierychliwy w opisywaniu chorągwi,( tylko pruskie opisał ok. 34 lat po bitwie),nieżyczliwy Jagielle,zrzędliwy mantyka zarzucał Królowi,że :” tępych zdolności i słabego umysłu, rządził państwem wg .innych zdania”, nie lepiej wyrażał się i o Litwinach, w sumie Krzyżacy wyraźnie wypadali korzystniej w jego opisach. Kogo nie lubił,tego pomijał.Na ilustratora pruskich chorągwi wynajął pruskiego rysownika, jeśli dobrze pomnę -Durinka.
Najzabawniejsze zaś jest ,że nie bardzo wiem do którego Jana Długosza powinnam zgłaszać pretensje o moje niekończące się męki poszukiwań.
Miał bowiem Długosz, ok.12 braci o tym samym imieniu Jan!!Najprawdopodobniej kronikarzem , był Jan Długosz II skryba na dworze Zbigniewa Oleśnickiego.
Niech wszyscy spoczywają w pokoju!
Którykolwiek z nich to był, napsuł mi krwi i nerwów,alem się też sporo dowiedziała podążając za historią.
Wybaczam zatem,ale imię pamiętam, zwłaszcza,że ono jedno jest do zapamiętania, a potem już tylko.... numerki.

Babka

2010-07-14T03:35:00.004+02:00

Ramka pusta ,winna być w niej choragiew .Tekstu o Grunwaldzie brak.

O BITWIE POD GRUNWALDEM

Roku pańskiego tysiąc czterysta dziesiątego,
A był to dzień przecie, gdy apostołów rozesłano po świecie(2),
Od miecza Polaków zginął lud Krzyżaków,
Który dzielną ręką Boga zmiażdżyła Władysława potęga sroga,

Króla Polaków; niech mu otworem stoją wrota do niebieskich szlaków.
Pod Grunwaldem w owej chwili aż sto tysięcy(3) liczyli.
A gdy rzucili się do ucieczki i wszyscy w kierunku rzeczki,
Co się zowie Drwęca, biegli, co do jednego polegli;
Za karę czterdzieści tysięcy woda wchłonęła naprędce.

Krzyżaków wszystkich bez mała jednocześnie śmierć zabrała.
Zginął Ulryk(4) , mistrz zakonu, nieprzyjaciel Polonów.
Jeńców liczba trzech tysięcy była, a może więcej.
Gdy chcesz wiedzieć, to powiem, ilu ludzi mieli Teutonowie,
Co wystąpili zbrojnie: więc było ich na wojnie

Tysiąc sto i czterdzieści; w ten sposób niech ci
Będzie ci wszystko wiadome, co wiedzieć pragnąłeś.
Ci, co walczyli pieszo, stali wielce liczną rzeszą,
Pancerze przywdziali, a topory i miecze przypasali.
Liczba wielka straszliwie, że ich policzyć było niemożliwe.

I trzeba dać temu wiarę, że ich także śmierć zabrała za karę.
A przed obozem przytem stoczono najwięcej bitew.
Potem byli zabici, a bardzo liczni ranami pokryci,
Gdy, gardząc danymi słowy, nie dotrzymali umowy
Mieszkańcy pruskiej ziemi, ale gorzkiemi

Kroplami by się napoili, gdyby o pokój rozmów nie toczyli
I o prawdziwe przymierze. Niech w te słowa każdy wierzy. ( autor nieznany)

Coś poważnego

2010-07-08T16:55:00.002+02:00

Małgosiu

ad vocem do wypowiedzi prof.Rybinskiego

Przeczytałam wywiad z prof.Rybińskim i dochodzę do wniosku , że każdy ma ZWYKŁEGO OBYWATELA za przygłupa .

Po pierwsze każda kampania wyborcza to pasmo obietnic , wszak trzeba jakąś "kiełbasę " wyborcza ukręcić tak by ZWYKŁY OBYWATEL to kupił .Nie jest to przypadłość Polska jak sugeruje prof.Tak dzieje się na całym świecie .Sądzę ,że nawet teraz w Grecji ZWYKŁEMU OBYWATELOWI coś się sprzedaje , by zacisnął pasa .

Znając nasze ustawodastwo i kompetencje poszczególnych organów państwa , kandydat na prezydenta może ZWYKŁEMU OBYWATELOWI obiecać Nibylandię , no bo czemu nie ?!!!! .Prezydent w naszym kraju nie może zmusić rządu do zrealizowania jego obietnic .Rząd nie jest od spełniania obietnic wyborczych kogokolwiek( nawet prezydenta ze swojego ugrupowania) .Rząd nie jest tymi obietnicami zobligowany .Jego rola to dbanie o wspólna kasę .Zatem po wyborach rząd powie : to nierealne , musimy dbać o budżet , ekonomiści mu przyklasną , a prezydent powie : STARAŁEM się .

Po drugie .Nie ma takiego ekonomisty , który powie : jak zrobimy krok w prawo , to będzie u nas kraina mlekiem i miodem płynącą .Nikt rozsądny tak nie powie , bo wie jak wiele czynników (nieraz nie do przewidzenia) powoduje ,że jest dobrze lub żle w gospodarce .

Po trzecie : biurokracja .Niestety z tą zarazą nikomu nie udało się wygrać wojny .Była jest i będzie .jak refren powraca ten temat , a wiec nalezy zanucić :daremne żale , próżny trud i z :(((( obejrzeć to

Po czwarte .Efektywne wydawanie funduszy na cele społeczne .Tu jestem jak najbardziej za , ale diabeł tkwi w szczegółach .Co z ustawy najbardziej sensownej zrobią biurokraci .

Po piate i najważniejsze : kierujmy się własnym zdrowym rozsądkiem .Niech ekonomiści darują sobie krojenie bochenków chleba czy używanie przenośni z szybkowarem jak uczynił to prof.Rybiński .Nasze społeczenstwo jest wyedukowane , nie pozwólmy z siebie robić przygłupów .Pilnujmy władzy i patrzmy im na ręce

Na marginesie : jestem ciekawa ,gdyby prof.Rybiński został ministrem finansów to czy nie "ubabrałby się " w polityce ?!! jak minister Rostkowski i jego poprzednicy

* ZWYKŁY OBYWATEL -gatunek homo sapiens niezależnie od tytułów naukowych , kierujący się logika i zdrowym rozsądkiem

Słowa

2010-07-01T23:23:00.003+02:00

Zamykam oczy i próbuję sobie przypomnieć TEN dzień .Był 2 lipca godzina 12:46 a ja napisałam pierwsze słowa

Witajcie , choć nie wiem czy mnie odwiedzicie.....

Na początek mój ukochany wiersz Herbarta

I tak to się wszystko zaczęło . Myślałam o czym dziś napisać .Widzę Was w różnych sytuacjach , słyszę Was . Staram się zapamiętać , które pozycje ostatnio czytaliście. Jaka muzyka do Was przemawia .Co Was cieszy , raduje , smuci .Co sprawia ,że unoszą Was „skrzydła”

Tak naprawdę cieszę się ogromnie ,że wracacie tu choć na chwilkę by powiedzieć :JESTEM .W istocie to jest najważniejsze

By tradycji stało się zadość Znów Herbert

Zasypiamy na słowach
budzimy się w słowach

czasem są to łagodne
proste rzeczowniki
las albo okręt

odrywają się od nas
las odchodzi szybko
za linię horyzontu

okręt odpływa
bez śladu i przyczyny

niebezpieczne są słowa
które wypadły z całości
urywki zdań sentencji
początki refrenu
zapomnianego hymnu

"zbawieni będą ci którzy..."
"pamiętaj abyś..."
lub "jak"
drobna i kłująca szpilka
co spajała
najpiękniejszą zgubioną
metaforę świata

trzeba śnić cierpliwie
w nadziei że treść się dopełni
że brakujące słowa
wejdą w kalekie zdania
i pewność na którą czekamy
zarzuci kotwicę

Teraz wypuszczam balony by dotarły do Was na czas

w kazym z nich jest coś ode mnie i wierzę ,że każy z Was wie co to jest :)

Letnie wspomnienie

2010-06-21T11:30:00.006+02:00

Ja też tak lubię. Leżę sobie, rozkoszuję się promieniami słońca, błogie lenistwo. Lekki zefirek muska skórę, muchy brzęczą, chmury leniwie płyną nade mną. Wzrok wolno przesuwa się po obłoczkach zatrzymując się na chwilę by poobserwować krążące ptaki . Ależ one muszą mieć widoki! Symfonia lata- ćwierkanie, trele, gruchanie i wtórujące temu bzyczenie, stukanie, świszczenie. Każde żyjątko chce być słyszane! Tylko człowiek milknie. I słucha. W trawie trwa wyścig koników. Biedronka powoli wspina się po łodydze słonecznika. Pełno wszędzie mrówek. Wielkie muszysko uparło się założyć porodówkę w mojej kanapce, a pająk próbuje wejść mi na stopę, czego nie cierpię. Gdakanie kur- takie uspokajające! Sięgam ręka po dorodną truskawkę,. Niestety już zajęta. Ślimak był pierwszy. Stada żółtych motyli pomagają nam zwalczyć urodzaj kapusty i kalafiorów. Niesamowite- gdy się zamknie oczy- słońce jakby mocniej kąsa moją twarz. Ależ to przyjemne! Woda ze studni. Chłodna, pyszna. Prawdziwa ambrozja! Wieczorem na kolację tradycyjnie- kubek świeżo zebranych poziomek z cukrem i śmietaną. Do tego kawałek bułki. Żyć nie umierać. Gdyby tylko nie te komary.....

Podróż Basi

2010-06-13T17:59:00.004+02:00

Basiu

Kate Melua śpiewa cudną balladę , którą zapewne znasz Nine Million Bicycles .

Słowa brzmią :

Na świecie jest 12 mld ludzi
Mniej więcej
I to sprawia że czuje się dość mała

Nie wiem jak Ty się czujesz ?! Nie będę prawić banałów , bo zapewne ich nie lubisz .Ty chyba należysz do gatunku homo sapiens , dla którego urzeczywistnianie marzeń , to jedna z ważniejszych spraw .Posiadasz w sobie determinację nie upór .Rozróżniasz kontynuacje od rutyny , a stabilizacja to dla Ciebie nie martwota .

Jedziesz dla sprawy , ale i dla siebie .Myślę ,że po raz kolejny chcesz udowodnić sama sobie jak ważne są różne sprawy w Twoim życiu .Może dzięki tej wyprawie każdy z nas , choć nie jedzie obok Ciebie czegoś się nauczy .

Teraz przypomniałam sobie ,ze Noa ma do Was przylecieć .Basiu czy Ty go zobaczysz ? mam nadzieję ,że TAK !!!

Wszyscy za Ciebie kciukamy )

Dzień przyjaciela

2010-06-07T22:54:00.001+02:00

Do wszystkiego musi być doczepiona karteczka jak uzywać , termin przydatnosci .Ta kartka "Prawdziwy Przyjaciel" myśle ,że jest takim odrobine ponurym zartem .
Słyszałam dziś w radiu ,że w środę jest obchodzony w Polsce "Dzień Przyjaciela".Zastanawiam się po co ustanowiono taki dzień ?! Czy trzeba przyjażń świetować szczególnie akurat tego dnia , a co z osobami , które nie mają co świetować .Po prostu nie mają przyjaciela .Czy ten dzień nie wyda im się smutny?!
Jesli miałabym świetować "Dzień Przyjaciela" to swiętowałabym cały rok , począwszy od 1 stycznia a skończywszy 31 grudnia .Jesli nie potrafię cieszyć się każdego dnia z faktu ,że jestem czyims przyjacielem to jest to smutne i na nic zda się ustanawianie jeszcze jednego dnia .
Mam wrażenie ,że takie ustanawianie dni jest niepotrzebne.Czy zakochani swietują tylko w Walentynki a potem kłócą sie? Czy Dzień Matki ma być tylko 26 maja , a dzień dziecka 1 czerwa ? Czemu nie przez caly rok ?!
Marzycielka jestem powiecie , no cóż , przynajmniej mnie Przyjaciele napedzaja i sprawiają ,że żyję .
Zatem za zdrowie Wszystkich Przyjaciół, gdziekolwiek są :) przez cały rok :)

Nie martw się ..

2010-06-01T22:48:00.002+02:00

Nie miałam pomysłu na post .Maleństwo mówi : hakuna matata .Nie wiem czy Wszyscy oglądali , ale sądzę ,że większości .Basia Wandy jest starsza od Maleństwa chyba rok ,Młody i Młoda Rysia , dzieci PA też w zbliżonym wieku.Zatem to bajka ich dzieciństwa .Myślę ,że Werka , Zosia , Matylda też oglądały.
Chciałabym właśnie tak od czasu do czasu zaśpiewać : hakuna matata i.......... kurcze nie wychodzi mi .
Zazdroszczę osobom , które posiadają takie usposobienie , im łatwiej w zyciu .Mówią sobie : jakoś będzie , nie martw się .Żyją spokojniej .
Zastanawiam się jak to zmienić .Ze smutkiem konstatuje ,że jestem juz za stara na zmiany i nie pomoże żadna wizyta u psychoanalityka i kolorowa kozetka .To jest w genach .Gdyby jednak ktoś z Was wiedział jak to zmienić , to chętnie skorzystam , oczywiście płacąc sowicie uśmiechem :) .
Tymczasem rozmyślam w mojej jaskini , odstawiwszy laptopa ( w tle )

Pomidor

2010-05-27T22:28:00.000+02:00

Dziś Przyjaciel przypomniał mi ,ze kiedyś Kujawy były zagłębiem pomidorowym .Tak dokładnie to ja tego nie pamiętam , ale ....pamiętam jak flancowałam pomidory co roku z Tata na ogródku.Pomiędzy pomidorami wsadzało sie kalarepę albo kalafior .Gdy zbliżali się majowi ogrodnicy i zimna Zośka , Tata nakrywał pomidory by nic sie im nie stało .Potem juz tylko czekanie kiedy zakwitną .Zmienia się w cudne owoce , za którymi Michnikowski tęsknił przez cały rok .Najbardziej uwielbiałam malinówki .Były takie soczyste i aromatyczne .Jaka pyszna jajecznica na pomidorach była .Gdy przyszła jesień niedojrzałe pomidory zrywało się z krzaków i robiło pyszną ( palce lizać ) sałatkę z zielonych pomidorów .Teraz gdy nastaje sezon jeżdżę na ryneczek do Pana , który ma malinówki i........musze postać trochę , ale potem niebo w ......................

Pamietacie ))

Pan pomidor wlazł na tyczkę
I przedrzeźnia ogrodniczkę.
”Jak Pan może,
Panie pomidorze?!”

Oburzyło to fasolę:
"A ja Panu nie pozwolę!
Jak Pan może,
Panie pomidorze?!"

Groch zzieleniał aż ze złości:
"Że też nie wstyd jest Waszmości,
Jak Pan może,
Panie pomidorze?!"

Rzepka także go zagadnie:
"Fe! Niedobrze! Fe! Nieładnie!
Jak Pan może,
Panie pomidorze?!"

Rozgniewały się warzywa:
"Pan już trochę nadużywa.
Jak Pan może,
Panie pomidorze?!"

Pan pomidor zawstydzony,
Cały zrobił się czerwony
I spadł wprost ze swojej tyczki
Do koszyczka ogrodniczki/i

Apel

2010-05-22T23:30:00.003+02:00

Jest jeden aspekt, pod którym zwierzęta przewyższają człowieka - ich łagodne, spokojne cieszenie się chwilą obecną ( A.Schopenhauer)

Najpierw przeczytałam ten apel uśmiechnęłam się gorzko .Pomyślałam co też wielbiciel pozycji pomyślał czytając ten artykuł :(

Potem przeczytałam to i pomyślałam co też sam Mistrz by a to powiedział i wyszło mi, że :

Pijacy są to ludzie, którzy piją do dna i duszkiem.
Ale krzywią się, bo na dnie widzą znów siebie
Przez szyjkę butelki obserwują dalekie światy
Gdyby mieli silniejszą głowę i więcej smaku, byliby astronomami ( Herbert)

Malenstwo zaś po przeczytaniu podpowiedzialo ,że biorąc przykład powinnismy powołać stowarzyszenie popierające , no właśnie kogo popierajace ......... może zwierzęta

Historia nietoperza

2010-05-18T19:29:00.003+02:00

Otacza mnie przeszłość, a mój uśmiech wplątuje się w cudze historie. Ja też chcę mieć historie, taką, którą sama mogę kształtować (I. Abedi)

Historia w szkole , w książkach , w gazetach , rozmowach. Zależna od czasu, miejsca ,ludzi.
Tworzona przez ludzi . Oceniana przez ludzi .Wykorzystywana przez ludzi
Prawda jaki śliczny nietoperz brązowy długouchy (tlumaczenie Maleństwa) .Ten jest wyjątkowy, pasujący do Mojej .

Dlaczego ? Sami znajdźcie odpowiedź .Patrzę na niego i uśmiecham się często na wspomnienie dnia gdy przyszła paczka od Rysia , a Maleństwo roześmiało się głośno .Cudny podarunek 
Niekiedy gubię się gdy patrzę na kalendarz z moimi nietoperzami .Jest ze świętami niemieckimi. Okazuje się ,że wcale nie mniej mają w Niemczech tych świat niż u nas , ale to nam zarzucają , że za wiele się wałkonimy.
To moja historia , sama mogę ja kształtować ……….ale bez Was bym nie mogła.

.......

2010-05-12T08:51:00.002+02:00

PRL, czasy licealne, listopad. Na malutkiej, klasowej gazetce zmiana tematu- odzyskanie niepodległości W 1918 r. Pod zdjęciem przedstawiającym Piłsudskiego- drobniutkimi literkami ołówkiem, by się nie rzucało w oczy napis: W hołdzie Marszałkowi- ll b. Służby jednak jeszcze zwarte i czujne. Zauważyli. Gazetka znikła. Oj, się działo.....

Dwa lata później już wolno. Wielkie obchody. Kolega napisał piękny wiersz, łzy wzruszenia. Nie tylko nas, członków "paczki" ale i podobno wszystkich ludzi w kościele w jego rodzinnej wsi. Powiał wiatr "Nowego", "Wolności".

Siedzimy u kolegi.Krótko po zdanej maturze. Snujemy plany na przyszłość, wspominamy minione cztery lata. Kolega pokazuje obraz na ścianie. Dworek wśród drzew. "Sprzedawca zapewniał, że to Zułów. Tylko dlatego kupiłem. Kłamał skurczybyk". Wybuchamy gromkim śmiechem. Wtóruje nam właściciel obrazu.

Wilno. 1 listopada. Strasznie wieje, pochmurno, co chwila pada. Sąsiad Litwin obiecał, że zawiezie mnie na Rossę. Będę mogła zapalić znicz w miejscu spoczywania serca Naczelnika. Moje zdziwienie, że przed bramą wejściową....I te tłumy, harcerze, wszędzie słychać język polski.....

Tak sobie dziś myślę, skąd w nas ten szacunek do Piłsudskiego. Chyba go traktowaliśmy jak symbol, jak wspomnienie wielkości, siły, niezależności. Wspomnienie Niepodległości. Czy teraz młodzi też tak patrzą? Czy historia coś dla nich znaczy? Myślę, że tak! Tylko - co dokładnie? Chyba ich akcenty są inaczej rozstawione. Tak mi się wydaje. Maleństwo, co Ty na to?

Dziś mija 75 lat od jego śmierci....

Żołnierz

2010-05-09T15:21:00.004+02:00

Małe fabryczne miasteczko Wolbrom, w okolicach Kielc. Szeregowe familioki zwane tam fabrycznymi rajami,z maleńkimi ogródkami pobudowane przed wojną, dla pracowników pobliskiej fabryki wyrobów gumowych zajętej przez okupanta.W pobliskim zagajniku- ogromny skład niemieckiej amunicji. Wokół lasy.
Jest ostra zima wszystko tonie w śniegowych zaspach . Rankiem w miasteczku panika. Sąsiedzi zawiadamiają się wzajemnie,że zbliża się front .Niemcy będą wysadzać fabrykę i skład amunicji. Trzeba uciekać!!Ale , gdzie?Wokół tylko lasy. Do leśniczówki schowanej, gdzieś w środku tych lasów.
Stara kobieta, która przyjechała odwiedzić synową i wnuczkę,Matka oficera Marynarki Wojennej przebywającego w oflagu- protestuje!Jest stara i niczego się nie boi. Przeżyła w Kieleckiem ukrywanie ludzi,uciekinierów z Powstania,Żydówki z chorymi dziećmi,łapanki na roboty,najazdy partyzantów, którzy do lasu zabierali wszystką żywność. Pośpiesznie pakuje trochę żywności i siłą wypycha synową z wnuczką z domu.
Ludzie gromadzą się grupkami i brnąc w kopnym śniegu ruszają na otwartą przestrzeń w stronę lasu. Widać już jego skraj, kiedy miasteczko rozrywa seria wybuchów. Huk, pociski lecą we wszystkich kierunkach .Ta kanonada trwa kilka godzin. Ale to nie front. To wynik wysadzania fabryki i składu amunicji.
W leśniczówce koczują tłumy.
Nad miasteczko nadlatują samoloty, widać, jak czwórkami pikują w jego stronę. Oczyszczają przedpole. Po godzinie pojawiają się czołgi, a za nimi żołnierze w długich szynelach. Idący ósemkami jedna od drugiej w sporej odległości.
Nagle młoda kobieta z małą dziewczynką na ręku wybiega z leśniczówki i biegnie za nacierającym wojskiem w stronę miasteczka. Nikt jej nawet nie zdąży powstrzymać.Kiedy słyszy kanonadę rzuca dziecko na ziemię i przykrywa swoim ciałem..Dziecko gryzie, kopie , ma buzię pełną śniegu. Co robi ta szalona matka?
Nagle zdjęta wyrzutami sumienia postanowiła wrócić do miasteczka, bo zostawiła tam samiuteńka teściową !! Do miasteczka jeszcze kilometr, może dwa. Na otwartej śniegowej przestrzeni coraz więcej żołnierzy,Kobieta jest może z 50.m od ostatniej ósemki.
Nagle od tej ósemki odrywa się żołnierz i klnąc jak szewc „ pa matiuszkie” zawraca kobietę w stronę leśniczówki. Jest ogromny, ponad 2 m wzrostu, młody ok.20 lat. Cuchnie niemiłosiernie. Dźwiga wielki karabin na ramieniu, a na drugim ręku zapłakaną dziewczynkę, jej matkę popędzając przed sobą. Dostał od dowódcy rozkaz i odprowadza kobietę w miejsce skąd przybiegła. Wreszcie leśniczówka.
Zgromadzeni tam ludzie rzucają się w stronę żołnierza, całują go przy okazji nie szczędząc uratowanej kobiecie uwag o jej głupocie.
Leśniczyna stawia przed żołnierzem cały gar gorącej zupy. Żołnierz je i opowiada :
”Germanskie skażut, cz to ruskij- czort” i pokazuje umorusanymi paluchami różki na głowie, zaśmiewając się tubalnym głosem.Dostaje papierosy, gorącą herbatę i wtedy dziewczynka , ta odprowadzona ,wdrapuje mu się na kolana i bardzo delikatnie głaszcze go po zarośniętej twarzy. Wszyscy płaczą.

Tymczasem w miasteczku Rosjanie trzymają Babcię pod ścianą i pod lufami karabinów!
Była jedną ,jedyna osobą w całej'”raji”.Indagowana chciała się pochwalić,że ma syna w niemieckiej niewoli,ale żołnierze zrozumieli opacznie,że w niemieckim wojsku!( taki ówczesny dziadek z Wermachtu?).Babcia się żegna, i idzie „pod stienku”.Żołnierze jeszcze wynoszą z domu znalezionego za oknem sprawionego kurczaka, co jest kolejnym dowodem babcinej wywrotowej roboty.
I nagle pojawia się inny żołnierz,perfekcyjnie mówiący po polsku, chwile rozmawia z Babcią, idą do mieszkania, skąd wychodzą z z dokumentem, który babci ratuje życie.
Jest to fotografia dziewczynki z matką, przygotowana do wysłania do oflagu z numerami obozu
i dedykacją:” Tatusiowi- T. z mamą”.
I ta fotografia uratowała Babci życie.
Kurczak nie przeżył.
Wiele lat myślałam i myślę:”co się z Tobą stało żołnierzu w długim do kostek cuchnącym szynelu?
Kiedy mnie niosłeś, a Twój policzek kłuł moją buzię okropnie, czułam się tak bezpiecznie!!
Nawet ten smród bijący z Twojego szynela mi nie przeszkadzał.”
Dlatego dzisiaj zapalę świeczkę dla Ciebie i Twoich Towarzyszy.

Jeśli , jeżeli ........

2010-05-06T21:40:00.002+02:00

Jeśli , jeżeli ....... moja pierwsze skojarzenia są z matematyką .Wiadomo , takie spaczenie.Potem zastanawiam się nad znaczeniem tych słów , jak często ich używamy .Czy spełniają rolę wytrycha ?Czy są dla nas asekuracją , dążeniem do czegoś , szukaniem odpowiedzi i dróg?

Jak w zadaniu matematycznym zakładamy , że jeśli zrobię tak , to potem powinno być tak , a gdy nie wychodzi , szukamy gdzie popełniliśmy błąd .W matematyce jest to łatwiejsze , wszystko da się wyliczyć , rozwiązanie znamy i koniec sprawy .W życiu naszym tak nie jest , bo każde założenie jeśli/jeżeli pociąga za sobą następne jeśli/ jeżeli i gdzie jest koniec ja nie wiem

Gdy jestem czegoś niemal pewna ,widzę tylko jedno rozwiązanie to myślę ,że za łatwo mi poszło i spoglądam na daną sprawę z innej strony......myślę ,a jeśli ..........może niepotrzebnie .

Na koniec moich krótkich rozważań , które zaczęły się od Małgosi zacytuję Paulo Coelho:

Kiedy widzimy ciągle tych samych ludzi, staja się oni w końcu częścią naszego życia. A skoro są już częścią naszego życia, to chcą je zmieniać. Jeśli nie stajemy się tacy, jak tego oczekiwali, sa niezadowoleni. Ponieważ ludziom wydaje się, że wiedzą dokładnie jak powinno wyglądać nasze życie. Natomiast nikt nie wie, w jaki sposób powinien przeżyć własne życie

Teraz popracuje i poczekam co Wy napiszecie

Hura

2010-04-30T18:08:00.002+02:00

To było wczoraj , pamiętam jak dziś .Kwitły kasztany , słonko uśmiechało się do mnie .Biała bluzka z pięknej koronki , spódnica czarna lekko przed kolana , czarne czółenka na niezbyt wysokiej szpilce , rozpuszczone blond włosy i.......

Witamy Państwa ,życzymy pomyślności . Prof.Baranowska : kochani nie dajcie plamy , czas start .Mija godzina , moja wychowawczymi przechodzi i spogląda , mija następne pół godziny .Słysze słowa szeptane do ucha : dość , słyszysz , dość , ja to będę sprawdzać do końca strony i już Cie tu nie widzę .Z pokorą kończę swoja pracę na szóstej stronie kancelaryjnej i wychodzę ......

Na korytarzu prof. od fizyki pyta : co Ty tu robisz .Spoglądam w jego czarne oczy i cicho mówię : "Baran" nie pozwolił mi więcej pisać .Śmieje się ze mnie serdecznie .Wręcza zrobione bułki , by maturzyści się posilili i wchodzi z nimi na sale gdzie koledzy piszą dalej .

Wracam do domu.Biorę koc , idę pod swoja ulubiona czereśnię czytam Wańkowicza "Zupa na gwoździu".Pierwszy dzień matury za mną .

Potem matematyka , historia i astronomia i widzicie co ze mnie wyrosło :

Ikar -skojarzenia

2010-04-24T22:05:00.001+02:00

Upadek Ikara Bruegla i Dedal i Ikar Herberta

Mówi Dedal:

idź synku naprzód a pamiętaj że idziesz a nie latasz
skrzydła są tylko ozdobą a ty stąpasz po łące
ten podmuch ciepły to parna ziemia lata
a tamten zimny to strumień
niebo jest takie pełne liści i małych zwierząt

Mówi Ikar:

Oczy jak dwa kamienie wracają prosto do ziemi
i widzą rolnika który odwala tłuste skiby
robaka który wije się w bruździe
zły robak który przecina związek rośliny z ziemią

Mówi Dedal:

Synku to nie jest prawda Wszechświat jest tylko światłem
a ziemia jest misą cieni Patrz tutaj grają kolory
pył się unosi znad morza dymy idą ku niebu
z najszlachetniejszych atomów układa się teraz tęcza

Mówi Ikar:

Ramiona bolą ojcze od tego bicia w próżnię
nogi drętwieją i tęsknią do kolców i ostrych kamieni
nie mogę patrzeć się w słońce tak jak ty patrzysz się ojcze
ja zatopiony cały w ciemnych promieniach ziemi

Opis katastrofy

Teraz Ikar głową w dół upada
ostatni obraz po nim to widok dziecinnie małej pięty
którą połyka żarłoczne morze
W górze ojciec wykrzykuje imię
które nie należy ani do szyi ani do głowy
tylko do wspomnienia

Komentarz

Był taki młody nie rozumiał że skrzydła są tylko przenośnią
trochę wosku i piór i pogarda dla praw grawitacji
nie mogę utrzymać ciała na wysokości wielu stóp
Istota rzeczy jest w tym aby nasze serca
które toczy ciężka krew
napełniły się powietrzem
i tego właśnie Ikar nie chciał przyjąć

módlmy się

Jemioła

2010-04-18T23:19:00.005+02:00

Bo cóż jest wiersz jeśli nie ozdobą

Będącą znakiem śmiertelnych zapasów

Tego co jest odwieczne z tym co jest chwilowe

Nade wszystko powinniśmy być ludźmi, dopiero potem obywatelami mawiał Thoreau .Jak w takim razie oddzielić i czy trzeba oddzielić bycie człowiekiem od bycia obywatelem. Przejechałam dziś nasz kraj z południa aż do mojej Mieścinki .Gdy nie za wiele drogi już nam zostało, usłyszałam pytanie : dlaczego u Was nie ścina się jemioł? to pasożyt ! u nas to praktycznie nie występuje .

Zapatrzyłam się w drzewa przeróżne. Były tam : dęby , lipy topole .Co kawałek widziałam zieloną cudowna jemiołę . Pasożyt , właściwie półpasożyt. Potrzeby jemioły są bardzo niewielkie , z reguły nie czyni ona krzywdy ”żywicielowi”. Dzięki jemiole drzewo jest jakby bogatsze , piękniejsze .Gdy drzewo –żywiciel gubi swoje liście jemioła się zieleni, dodaje mu uroku i sprawia ,że nasz wzrok dotrzega i zieloność jemioly ,i dostojność drzewa
Drzewo –jemioła, człowiek- obywatel , Lech Kaczyński- Jarosław Kaczyński

Uranio, sosno, siostro – tak ciebie nazywam,
Bo palcem pnia swego ukazujesz niebo.
Wiatr co się w twojej czarnej grzywie zrywa.
Zacicha dołem. Siostro, wzywam ciebie..

Jak niegdyś wróże w koronach z jemioły,.
Abyś wytrwała w progu mego domu.
I strzegła kwiatu, owocu i pszczoły.
I serc, co tutaj gasną po kryjomu..

Uranio, muzo dnia ostatecznego,.
Bogini końca, bogini trwałości,.
Zniszczeń bogini i wszystkiego złego,.
Stójże na straży domu i nicości..

Weźmij mnie w swoje grzywy, ty szalona,.
Wyszarp mi ręce, co już nie wyrosną,.
Pogrzeb mnie, ratuj, daj swoje korony,.
Bym także był Uranią, nicością i sosną. (Iwaszkiewicz)

Z żaru powstaje popiół lub dzieło( S.L. Lec)

2010-04-16T17:58:00.000+02:00

Dziś tylko kilka słów .W końcu tyle ich pada na okrągło zewsząd. Przeczytałam o "wspaniałym " pomyśle PIS .Tak ludziom bez wyobraźni , zakompleksionym z rozdętym ego , tylko taka nauka patriotyzmu przychodzi do głowy .Ja chciałabym polecić spokojne przeczytanie eseju Jana Józefa Lipskiego dwa patriotyzmy . Nie jest to lektura łatwa , niekiedy cierpka ,zmusza do przemyśleń i refleksji .Teraz może właśnie na nią czas .

Stanisław Cat- Mackiewicz mawiał wiem, że jest to ciężkie i niepopularne, ale nie należę do tych, którzy twierdzą, że patriotyzm polega na okłamywaniu polskiego społeczeństwa i utrzymywaniu go w stanie ciągłej iluzji , może elity polityczne , jeśli je posiadamy wezmą sobie to do serca

Brak słów

2010-04-12T22:22:00.002+02:00

Trudno jest mi milczeć, trudno nie wyrazić słów protestu. Nie można bowiem żyć w atmosferze panującej ostatnio w naszym kraju. Wystarczy włączyć telewizor lub wziąć do ręki gazetę, by ogarnęło nas uczucie obrzydliwości. Ktoś kiedyś powiedział, że my, Polacy, lubimy sielanki. Tak może było, tak nie jest. Okazuje się, że nie jesteśmy narodem łagodnym, że potrafimy szczerzyć kły, warcząc nie na obcych, lecz na siebie nawzajem. Coraz szerzej wzbiera piana nienawiści, niszcząc nasze życie społeczne.
Może więc warto powiedzieć kilka słów o nienawiści, o tym uczuciu, które nie liczy się z nikim i niczym. Może warto uprzytomnić sobie, czym ono jest i jakie powoduje spustoszenia?
To uczucie, które nie umie patrzeć na świat inaczej niż z perspektywy negacji. Nawet w tym, co innym wydaje się cenne, ważne, dostrzega wyłącznie podstępne działanie, upadek, oszustwo, bo takim jest dla niego naturalny stan ludzkiej kondycji. Nienawiść bynajmniej jednak nie zmierza do ulepszenia, przeciwnie, zastana sytuacja jej odpowiada, z satysfakcją stwierdza każdy błąd potwierdzający słuszność jej nastawienia, każde nieudane przedsięwzięcie.
Przede wszystkim zaś tym nastawieniem chce zatruć wszystkich dookoła. I zaczyna się sączyć, aż ogarnia społeczność. Nienawiść bez podstaw, bez wyjaśnienia dlaczego, nienawiść szukająca przedmiotu, by się na nim skupić, by ten przedmiot zniszczyć, choć najczęściej ten przedmiot na jej ataki nie zasługuje. Rodząca się nienawiść jeszcze nie wie, w jaką stronę się zwróci. Nie orientuje się według takich czy innych racji. Dlatego często uderza na ślepo, czasem w kogoś słabego, niezdolnego do obrony, czasem przeciwnie, w tych, co są lepsi, czasem z jakichś ukrytych pobudek, u nas najczęściej politycznych, obiera sobie ofiarę.
"U człowieka powodującego się resentymentem - pisał Max Scheler - zazdrość, zawiść, złośliwość, utajona żądza zemsty osadzają się na dnie duszy oderwane od określonych przedmiotów". Co więcej, stają się trwałymi nastawieniami, niemal chorobliwą obsesją. Tischner zaś dodawał: posiadając przerażającą łatwość wynajdywania pretekstów, nienawistnicy "rozkoszują się już samym podejrzeniem, gmeraniem w złościach i krzywdach pozornych, szperają we wnętrznościach swej przeszłości i teraźniejszości, poszukując ciemnych, zagadkowych historii, które pozwalają im odpływać w dręczące domysły i upajać się trucizną własnej złośliwości, rozdzierają najstarsze rany, rozkrwawiają od dawna zagojone blizny, czynią złoczyńców z przyjaciela, żony, dziecka i z wszystkiego, co dla nich najbliższe". Czytając te słowa, odnoszę wrażenie, że Tischner przewidział listę Wildsteina, jej smutne konsekwencje, a zapewne także postępowanie niektórych naszych polityków.
Czy nienawiść rodzi się z krzywdy? Bywa tak, że człowiek, który doznał niesprawiedliwości, przemocy, jakiegoś zła, którego nie jest w stanie przezwyciężyć, zaczyna nienawidzić. Tę gwałtowną reakcję można zrozumieć, trudniej ją usprawiedliwić. Ilu ludzi cierpiało podczas wojny, a jednak potrafili przezwyciężyć żal, wybaczyć. Toteż nie w każdym skrzywdzonym rodzi się mściwość. Zemsta zresztą nic nie daje, prócz chwilowej złudnej satysfakcji, jest bowiem odpowiedzią niesprawiedliwości na niesprawiedliwość, zła na zło. Ten więc, kto ma poczucie swego Ja, kto nie chce się zniżać do tych, którzy zło czynią, nawet gdy dotknęło go straszne nieszczęście, potrafi je zapomnieć, oddając sąd nad nim w ręce prawa. Krzywda jest raczej pretekstem dla tkwiącej w człowieku złości. Przyczyny tej złości trzeba szukać gdzie indziej, gdzie?
To prawda, że sprzyjają jej społeczne sytuacje. Tam, gdzie kultywuje się równość, a jednocześnie panuje ogromne zróżnicowanie pod względem faktycznej władzy i faktycznego posiadania, wzmaga się potężny ładunek resentymentu. Tam zawsze się znajdą zręczni demagodzy, którzy go wykorzystają do własnych, zazwyczaj niskich celów. Łatwo dziś możemy to obserwować wokół. A przecież są także inni, którzy się resentymentom nie poddają mimo wszelkich sprzyjających faktów. Noszą zatem jakiś mocny pancerz, który chroni nawet przed naturalnym wybuchem złości. Czym jest ten pancerz? Zapewne odpornością moralną, a także poczuciem własnej godności.
Kto jest podatny na nienawiść, w kim to zło znajduje dla siebie odpowiedni grunt? Wszakże na pozór każdy może ulec nienawiści. Tak jednak nie jest. Jak uczy obserwacja otaczających nas faktów, poddają się jej najczęściej ci, którzy mają rozchwianą tożsamość, którym trudno jest zbudować własną osobowość, ludzie w gruncie rzeczy słabi, jakby pozbawieni mocy bycia sobą, a zatem ulegający wpływom, tym lub innym nastrojom społecznym, na pół świadomi swego braku, jednocześnie drażliwi ambicjonerzy reagujący na byle drobiazg odruchem sprzeciwu, niechęcią do otaczającego świata.
W takich ludziach rośnie napięcie między pragnieniem bycia kimś i świadomością własnej małości, rodzi się też chęć zaznaczenia swej obecności. A od tego już tylko mały krok do tego, by zaczęła pożerać nas zawiść, ona najczęściej jest u źródła. Wówczas jakiś fakt, nawet drobny, rodzi chęć odwetu. A odwet nie przebiera w środkach, każdy wówczas jest dobry, każde nieuzasadnione oszczerstwo, każde posunięcie, choćby przeczyło podstawowym wartościom moralnym, a nawet prawu. Gazety z naddatkiem dostarczają nam przykładów.
Gdy nienawiść zżera jednostkę, jest to sprawa jej sumienia. Nędzne to, ale nie wychodzimy tu poza sferę etyki. Lecz jad się sączy i zaraża otoczenie. Wówczas nic już nie może powstrzymać fali nienawiści, mały pretekst i rozlewa się szeroko głucha na argumenty. Skutki są zawsze fatalne. Na nienawiści nigdy niczego nie zbudowano. Ona chce tylko rozliczyć, zniszczyć, poniżyć zwłaszcza tych, w których dostrzega głównych nieprzyjaciół.
Wroga zawsze można znaleźć, a tłum pobudzić jest łatwo. W rezultacie nienawiść jak błoto, maź potrafi pokryć wszelkie społeczne działanie, lepka i niszcząca - gotowa zrujnować nawet to co najlepsze. Niestety. Możemy się o tym przekonać, bo znów dziś pokazuje swą wściekłą twarz. I nikt na jej działania nie reaguje, nikt nie potępia, przeciwnie, są tacy, którzy mają wciąż na ustach moralną rewolucję, a poddają się jej z ochotą, jakby tęsknili za szubienicami.
Może więc pora powiedzieć "dosyć"? Może przyszedł czas na protest ludzi uczciwych, tych wszystkich, których, gdy patrzą na te pełne nienawiści działania, ogarnia przerażenie? Dlaczego pozwalamy na podobne praktyki, dlaczego pozwalamy niszczyć społeczną tkankę?
Mój głos zapewne niektórych oburzy. To dobrze, może się choć na chwilę nad swymi działaniami zastanowią. Mnie ciśnie się na usta tylko jedno gorzkie pytanie: czy dla politycznych satysfakcji takich mizernych ludzi cierpiało i walczyło o wolność moje pokolenie?( "Przeciw nienawiści prof.Barbara Skarga)

Cisza

2010-04-10T10:01:00.005+02:00

Jeśli wybierasz się w podróż niech będzie to podróż długa
wędrowanie pozornie bez celu błądzenie po omacku
jeślibyś nie tylko oczami ale także dotykiem poznał szorstkość ziemi
i abyś całą skórą zmierzył się ze światem

Zaprzyjaźń się z Grekiem z Efezu Żydem z Aleksandrii
poprowadzą ciebie przez uśpione bazary
miasta traktatów kryptoportyki
tam nad wygasłym atanorem tablicą szmaragdową
kołyszą się Basileos Valens Zosima Geber Filalet
(złoto wyparowało mądrość pozostała)
przez uchyloną zasłonę Izydy
korytarze jak lustra oprawione w ciemność
milczące inicjacje i niewinne orgie
przez opuszczone sztolnie mitów i religii
dotrzecie do nagich bogów bez symboli
umarłych to jest wiecznych w cieniu swych potworów

Jeżeli już będziesz wiedział zamilcz swoją wiedzę
na nowo ucz się świata jak joński filozof
smakuj wodę i ogień powietrze i ziemię
bo one pozostaną gdy wszystko przeminie
i pozostanie podróż chociaż już nie twoja

Wtedy ojczyzna wyda ci się mała
kołyska łódka przywiązana do gałęzi włosem matki
kiedy wspomnisz jej imię nikt z tych przy ognisku
nie będzie wiedział za jaką leży górą
jakie rodzi drzewa
kiedy tak iście mało potrzeba jej czułości
powtarzaj przed zaśnięciem śmieszne dźwięki mowy
że - czy - się
uśmiechaj się przed zaśnięciem do ślepej ikony
do łopuchów potoku do steczki do łęgów
przeminął dom
jest obłok ponad światem

Odkryj znikomość mowy królewską moc gestu
bezużyteczność pojęć czystość samogłosek
którymi można wyrazić wszystko żal radość zachwyt gniew
lecz nie miej gniewu
przyjmuj wszystko
Co to za miasto zatoka ulica rzeka
skała która rośnie na morzu nie prosi o nazwę
a ziemia jest jak niebo
drogowskazy wiatrów światła wysokie i niskie
tabliczki w proch się rozpadły
piasek deszcz i trawa wyrównały wspomnienia
imiona są jak muzyka przejrzyste i bez znaczenia
Kalambaka Orchomenos Kavalla Levadia
zegar staje i odtąd godziny są czarne białe lub niebieskie
nasiąkają myślą że tracisz rysy twarzy
kiedy niebo położy pieczęć na twej głowie
cóż może odpowiedzieć ostom wyżłobiony napis
oddaj puste siodło bez żalu
oddaj powietrze innemu

Więc jeśli będzie podróż niech będzie to podróż długa
powtórka świata elementarna podróż
rozmowa z żywiołami pytanie bez odpowiedzi
pakt wymuszony po walce
wielkie pojednanie (Herbert)

..........

2010-04-07T00:25:00.004+02:00

— Ja panu zaproponuję coś innego — Koogler zwrócił się do Herberta.
— Pan nie był w Katyniu? Pojedziemy tam. Przejażdżka dobrze panu zrobi. A to zobaczyć warto.
Trzęśli się teraz w szybko mknącym aucie. Równa jak stół płaszczyzna uciekała do tyłu; przed nimi wyrosły małe wzgórki.
— Kozie Górki — rzekł Koogler. — To tam...
Minęli wieś, wjechali w brzozowy lasek. Na prawo droga skręcała pomiędzy białe pnie, opięte delikatną korą. Małe listki szumiały i trzepotały żałośnie — niby rączki płaczącego dziecka. Samochód zatrzymał się koło szlabanu, przed którym chodził żołnierz w naciśniętym na oczy hełmie. Wysiedli i poszli między drzewka Wąską ścieżką. Minęli chatę strażników. Lasek brzozowy kończył się u stóp pagórka, dalej rozpoczynało się królestwo drobnych świerczków. Ścieżka była w tym miejscu wydeptana szeroko. Nogi idących grzęzły w piasku. Tu i tam widać było pojedyncze kępy brzóz białych i drżących, a poprzez ich zielonosrebrne liście słońce siało na ziemię złoty blask. Szczyt wzgórza przypominał krater wulkanu. Kupy wydartego z głębi żółtego piasku przywalały małe świerki. W lesie panowała głucha cisza, tylko ptak jakiś zanosił się w gąszczu namiętnym świergotem.
Jeszcze przeszli kilka kroków i stanęli na skraju leja. Pierwszego wrażenia nie można było z niczym porównać. W łagodnym blasku przedwieczornego słońca, w ciszy szykującego się do snu lasu, w głębi wyzłoconego od piasku wykopu leżała masa ciał. Dziesiątki, setki, może tysiące. Ludzie ubrani w płaszcze koloru khaki, takież spodnie, wysokie buty. Cichy, ogromny grób.
Herbert zatrzymał się niby osaczony w miejscu. Czytał już o tym, wiedział, co zobaczy. Ale co innego było czytać, a co innego stać tu nad brzegiem leja i patrzeć w jego głąb. Targnął nim dreszcz i przejęło takie zimno, że nie mógł opanować nerwowego drżenia szczęk. Wzrok miał wbity w mrowie ciał sczepionych ze sobą niby pszczoły z wyrojonego ula. W nim, który już tyle okropności wi¬dział, nie ciała budziły grozę, ale to ich zgęszczenie i to, że wszyst¬kie, bez wyjątku leżały twarzą do ziemi, jakby kryjąc jakąś strasz¬ną tajemnicę.
Przedwieczorna cisza wisi nad rozkopanym wzgórzem. Tylko ptak śpiewa na gałązce brzozy. Tylko piasek sypie się z szelestem w głąb wykopu... Czasami widać ręce skrępowane na plecach. Głowy ^tulone w ramiona. Musieli spadać do wykopu na twarz. Na oczy.
Ciszę zmącił Koogler. Powiedział:

— Ci ludzie powinni byli umierać z okrzykiem Edypa na ustach: »O słońce, bodajbym cię już więcej nie oglądał!" Herbert nie odpowiedział. Nagle zrozumiał, dlaczego ci w dole poczywają wszyscy tak samo, twarzą do ziemi. To nie dlatego, że śmią jak Edyp Patrzeć w blask słońca. Nie dlatego nawet, aby zawstydzić swoich morderców. Nie! Ci ludzie z przestrzeloną czaszką i zmumifikowani w piaskach Kozich Górek, innego oczekiwali odkrycia . Miało ono przyjść pożarem zwycięstwa ich sprawy, powrotem do rzeczywistości, która była dla nich droższa niż samo życie. Tymczasem odsypano zwalony im na głowy piasek i ukazano rzeczywistość tak straszną jak chwila ich śmierci. Po raz drugi legli przygnieceni, bardziej niż lasem posadzonych na ich grobie świerków, brzemieniem ohydy. I od tego brzemienia nie uwolnił ich nikt; ani ci jacyś Polacy, zwiezieni tu pod przymusem, czy też po prostu zdrajcy, ani lekarze całego świata, badający skuteczność strzału w potylicę. Do nich przyjść mógł tylko polski żołnierz, jeden z tych zielonych ułanów, którzy ginęli pod ogniem plutonów Waltera i Herberta. A skoro to nie oni tu przyszli, nie oni odrzucili ziemię kopca barbarzyństwa, to lepiej, aby zabici pozostali w ziemi, pod wystruganym z brzeziny krzyżem, postawionym przez polskiego chłopa, którego aż tu zapędził najeźdźca. Zmarłych zbudzono za wcześnie. Nie słońce zaświeciło im w oczy, ale księżyc, kompan obdzieraczy grobów. I to miał być dla tych zmarłych dzień powrotu do życia? To wtedy musiało się poruszyć mrowisko ciał. To wtedy każdy z zabitych odwrócił się twarzą do ziemi, w niemym proteście, który mówił, że lepszy piasek śmierci niż ohyda cynicznego wyzwolenia...
I nagle, wraz z tymi myślami, powstało w Herbercie gwałtowne, podobne do burzy uczucie. Zrozumiał, że tutaj, na tle rozwartego grobu, nie pomoże krzykliwe usprawiedliwianie siebie i wskazywanie na drugiego palcem. Nie domyje się rąk w wodzie wszystkich rzek Europy. Istnieje kres szaleństwa. I ten kres nadchodzi, wyjąc głucho nad ziemią. Los się dokonał. Teraz nie ręce i łopata, ale wszechmocne Słowo rozewrze ziemię i pokaże tysiące trupów nie zżartych przez piasek, wapno czy ogień. I choćby wszystkie boje z żywymi wygrali , boju z umarłymi nie wygrają. Oni go już przegrali. Przegrali aż po wieczność.
Co mówił Koogler? „O słońce, bodajbym cię już więcej nie oglądał!" O słońce, pogodne, letnie słońce, które zachodzisz z wolna za brzozowy las, zgaśnij prędzej! Teraz jest noc, noc, w której umie rają ludzie i narody.
Rozpacz dławi gardło. Trwoga targa sercem. Pamiętasz, co woła Mefistofeles w więziennej celi? „Potępiona"! Temu okrzykowi nie odpowie miłosierdzie Boże: "Zbawiona". Nie odpowie na pewno. I tylko: "Prędzej, zalotniku! Do broni! Walcz dalej o swoją nędzę! Walcz o swoją przegraną! Ja ci to mówię, ja, który cię odmłodziłem i który za tę młodość kupiłem twoją duszę "(Najeżdzcy , Dobraczyński)

Zamiast życzeń

2010-04-04T07:55:00.001+02:00

Chciałbym opisać najprostsze wzruszenie

radość lub smutek
ale nie tak jak robią to inni
sięgając po promienie deszczu albo słońca

chciałbym opisać światło
które we mnie się rodzi
ale wiem że nie jest ono podobne
do żadnej gwiazdy
bo jest nie tak jasne
nie tak czyste
i niepewne

chciałbym opisać męstwo
nie ciągnąc za sobą zakurzonego lwa
a także niepokój
nie potrząsając szklanką pełną wody
inaczej mówiąc
oddam wszystkie przenośnie
za jeden wyraz
wyłuskany z piersi jak żebro
za jedno słowo
które mieści się
w granicach mojej skóry

ale nie jest to widać możliwe
i aby powiedzieć - kocham
biegam jak szalony
zrywając naręcza ptaków
i tkliwość moja
która nie jest przecież w wody
prosi wodę o twarz

i gniew różny od ognia
pożycza od niego
wielomównego języka

tak się miesza
tak się miesza
we mnie
to co siwi panowie
podzielili raz na zawsze
i powiedzieli
to jest podmiot
a to przedmiot

zasypiamy
z jedną ręką pod głową
a z drugą w kopcu planet

a stopy opuszczają nas
i smakują ziemię
małymi korzonkami
które rano
odrywamy boleśnie ( Herbert)

Święto Babki

2010-04-02T12:18:00.002+02:00

Babko, żyj nam sto lat w zdrowiu i pomyślności !!!

Mam nadzieję, że lubisz tę piosenkę....

Co tu się dzieje

2010-03-31T17:48:00.001+02:00

Siedzę sobie i myślę i coś mi się nie zgadza , zewsząd przychodzą prośby do mnie, a od Przyjaciół żadna .Przeglądam pocztę , absolutnie nic ……..Zajrzałem na blog nikogo nie widzę. Gdzież oni są ? Chciałem się wyżalić , nie ma kto słuchać ……. może ktoś potem wysłucha , zatem :

Zewsząd płyną do mnie reklamacje , komputer nie nadarza : nie takie pisanki miały być .Zamawialiśmy wzory bardziej kwiatowe .Na drzewach baźki , a w wazonie pusto .Gdzie palmy wielkanocne , gdzie nasze prezenty . Przyznacie może się w głowie zakręcić .Odpocznę zatem i poczekam co przyniesie wieczór .Jakbym zdrzemnął się troszkę obudźcie

Zając Wielkanocny

Śpiewać kazdy może ....

2010-03-28T22:16:00.001+02:00

Najważniejszy jest początek rozmowy , choć często bywa trudny …..

O, dajcie mi te małe skrzypce
Może na skrzypcach wygram
Wiatr i pochyłą ulicę
I noc, co taka niezwykła

Ech, muzyka, muzyka, muzyka
Spod smyka zielony kurz
Lecą gwiazdy zielone spod smyka
Damy karo, bukiety róż.

Uwzględnijcie mizerne granie
I nie bijcie, gdy wezmę źle
Jakiś ton na strunie baraniej
Na g, d, a, czy e.

Prowadzi muzyka za smykiem
Drzewa w niemej podzięce,
Oczami za smykiem suną
Zgrabiałe duże ręce

Na moście stoją. Przez liście
Światło na smyk sypie
Słuchajcie - to dziecko nuci
W czarodziejskim pudełku skrzypiec

A potem rozmowa nie ma końca .Jak w morzu wspaniałych aktorów śpiewających wybrać tych najważniejszych .To zdecydowanie syzyfowa praca , każdy z nas ma swoje preferencje .Na początek zagraniczni aktorzy , nasi rodzimi w następnym wpisie .

Najpierw Ci , dla których śpiewanie to było całe życie .Nie chronologicznie ( chyba?)
Fred Astaire and Ginger Rogers
Frank Sinatra
Judy Garland
Gene Kelly
córka Judy Garland Liza Minnelli
i dwoje dla , których muzyka była tylko dodatkiem
Merlin Monro i
Yves Montand
a teraz czas na ..........

27 marca

2010-03-27T06:29:00.002+01:00

wiadomo miałam dylemat tort czy bigos , każdy zrozumie kto zna jubilata :)

Urodziło się dziecko rumiane.
Powiedziała woda misce,
Miska ławie,
Ława trawie,
Trawa łące,
Łąka słońcu.
Słońce
Zajaśniało

ile to już lat Rysiu....................
Przyjmij od NAS serdeczne życzenia

Teatr

2010-03-23T21:01:00.001+01:00

Świat jest teatrem, aktorami ludzie

Którzy kolejno wchodzą i znikają(W. Szekspir)

Za kilka dni wiosna buchnie kwiatami . 27 marca będziemy obchodzić Międzynarodowy Dzień Teatru

Dziś naszły mnie wspomnienia .Mieliśmy wspaniały teatr telewizji

Te pierwsze radioodbiorniki telewizyjne Belweder , Szafir , czy pózniejszy Zefir to przed nimi zasiadaliśmy w poniedziałkowy wieczór by rozkoszować się grą aktorów .Gdy wspominam niektóre spektakle łezka się w oku kręci .

Czwartek zarezerwowany był na teatr sensacji , jak tu ominąć kolejną fantastyczną sztukę pod znakiem Kobry

Ale nadmienić trzeba , że i Polskie Radio miało wspaniałe słuchowiska ( coś na kształt teatru) jak chodzby "Matysiakowie" .Kto pamięta jeszcze produkowane przez popularnego Kasprzaka radiodbiorniki :"Stolica", "Etiuda", "Tatry", "Bolero", "Figaro", "Tango" oraz "Irys".

Tak , tak wiem ,że teatr to głownie przedstawienia teatralne , ale o nich mam nadzieję Wszyscy porozmawiamy i o wspaniałych reżyserach , aktorach .

Skoro rozmawiamy , a reszta słucha ( czyta ) czy to jest juz teatr jak mawiał Gustav Holoubek (Jeśli dwóch ludzi rozmawia, a reszta słucha ich rozmowy – to już jest teatr)

Na koniec coś dla ucha Stachura

ps. wiadomo po kumotersku na zdjęciach teatr w mojej Mieścince przed wojna i po wojnie

Wróbelek czy astrologia?......

2010-03-20T08:42:00.010+01:00

Zdjęcia zaczerpnęłam z bloga pasjonata ornitologii: http://dioskorides.blox.pl/html

Jak widać stawiam na wróbelka. Zdecydowanie. Przy sąsiednim bloku , gdzie stadko tych ptaszków jest codziennie dokarmiane, fruwają , ćwierkają i cieszą widokiem nie bardzo bojąc się człowieka. Można stanąć z takim ptaszkiem oko w oko. Bardzo to przyjemne.

Astrologia? Nie wierzę, nie korzystam i nigdy nie korzystałam. Nie czytam horoskopów i nie mam zaufania do "mądrali" zbijających na tym kasę. Może mnie jednak ktoś z Was przekona? Znam wiele osób BARDZO wierzących w słowa wróżki. Wiem, trzeba odróżnić szklane kule, tarrota czy astrologię, ale dla mnie to zawartość jednego worka.

Czemu taki temat? Otóż dziś jest zarówno Światowy Dzień Wróbla jak i Międzynarodowy Dzień Astrologii. Które święto wolicie?

O wspaniałych, choć pochmurnym jak na razie pierwszym dniu wiosny nie wspomnę.....

Zaduma nad pyłem.....

2010-03-17T13:23:00.005+01:00

Był mały chłopiec. Żył w XIV w p.n.e. Miał na imię Tutanchamon. Objął władzę w wielkim państwie mając zaledwie 9 lat. Myślę, że jego życie nie było tak beztroskie, jak jego rówieśniczki, a mojej córki. Niestety nie było mu dane dożyć starości. Legł w grobowcu zamordowany w wieku ok. 18-tu lat. Zamknijmy oczy i zadumajmy się się przez chwilę.....Jakim był człowiekiem? Co lubił, z czego się śmiał, jak traktował najbliższych? Czy pozostawione w grobowcu przez jego młodziutką żonę kwiaty coś mówią?....

Żył sobie młody mężczyzna. Nieznany z imienia. Zdrowy jak na czasy, w których przyszło mu przyjść na świat. Było to ok. 3 tys. lat p.n.e. Domem jego były zbocza jednej z gór obecnej Hiszpanii. Spał, jadł posiłki, pewnie przyjmował też gości u podnóża góry , co świadczyłoby o tym, że daleko mu do pozycji małego chłopca wspomnianego wyżej. Miał długie włosy do pasa, misternie zebrane do tyłu, golenie jego osłaniały specjalne siatki , kości miał zdrowe, choć cierpiał na napady krwawych biegunek. Robaki....To jednak tak zdrowego organizmu nie wykończyłoby. Pewnego , letniego dnia (zdradziły go pyłki roślin na jego stopach) poszedł na pole pracować. Niedługo wyzionął ducha. Z jakiego powodu? Może zapalenie płuc?... To nie pozostawia śladów....Czy ci, którzy jego szczątki starannie ułożyli w niszy skalnej, obdarowali go strawą w specjalnych naczyniach, nie zapomnieli dołożyć jego narzędzi, byli bardziej troskliwi/ mądrzejsi/przebiegli/ staranni od swych sąsiadów? Czemu tylko im udało się zamknąć szczelnie grób? Pozostaje jeszcze sprawa małego, ok. czteroletniego dziecka.... Czy był jego ojcem, skoro zwłoki tego malca przeniesiono do jego grobu?....Jak wyglądały ich relacje? Był srogi czy pobłażliwy? Czy często razem się śmiali? W co się bawili?....

Żyli sobie ludzie. Różnych profesji. Tworzyli społeczność jednego z grodów średniowiecznej Polski. Pewnie nikt by o nich nie pamiętał, gdyby potomkowie ich potomków nie odkryli ich szczątków i korzystając ze zdobyczy obecnej nauki nie zrekonstruowali ich wyglądu. Teraz stoją dumnie w gdańskim muzeum i żyją po raz wtóry....Czyż to nie wspaniałe spojrzeć w twarz kogoś sprzed wielu wieków???? Dla mnie tak! Bardzo!

Kiedyś czytałam, że ewolucyjnie nasz mózg (człowieczy) nie ewoluował aż tak bardzo , by zmiany były widoczne. Czyli producenci z Hollywood trafnie przedstawiają ludzi z dawnych epok w swych produkcjach jako takich samych jak my tyle , że inaczej ubranych? Uwielbiam chodzić po muzeach. Zwłaszcza archeologicznych. Czy nie zaskoczył Was wygląd eksponatów? Mnie bardzo. Gdy jako dziecko pierwszy raz postawiłam swe stopy na parkiecie takiego muzeum i za każdym następnym razem.

Te ozdoby, naczynia, agrafki, buty, narzędzia....Przecież nie wiele się różnią od dzisiejszych, by nie rzec- nic się nie różnią. Zawsze zastanawiam się, czy te wynalazki są tak genialne, czy my dokładnie tacy sami jak nasi przodkowie, za to mniej kreatywni. Żebyż osoba, która pierwsza wygięła drut w agrafkę wiedziała, jaki to nieśmiertelny wynalazek powstał!

A potem sobie myślę, co po nas znajdą nasi potomkowie.....

Linia piękna jest krzywa

2010-03-13T22:57:00.001+01:00

No cóż każdy powód do świętowania jest dobry .Skoro świętujemy dzień kaszanki z mlekiem  to ja dziś świętować będę dzień π .Oczywiście nie tylko ja brać akademicka też

Nie Wszyscy pamiętają ,że już raz popełniłam wpis o matematyce tak wiem , co powiecie , ale ……posłuchajcie jak o tej liczbie pisze nasza noblistka

Liczba pi

Korowód cyfr
składających sie na liczbę Pi
nie zatrzymuje sie
na brzegu kartki,
potrafi ciągnąc sie po stole,
przez powietrze,
przez mur, liść, gniazdo ptasie,
chmury, prosto w niebo,
przez cala nieba wzdętość
i bezdenność.
O jak krotki, wprost mysi,
jest warkocz komety!
Jak wątły płomień gwiazdy,
ze zakrzywia sie
w lada przestrzeni!

tak , tak matematyka jest jak poezja , tylko się trzeba w nią wsłuchać .Teraz nie będę pisać gdzie też można naszą bohaterkę π znaleźć , tylko potrzeba mi 3,14 sek. by być przy otwierającej się lodówce ....

20 lat minęło.....

2010-03-11T08:51:00.005+01:00

....chciałoby się powiedzieć- jak jeden dzień. Litwa odzyskała niepodległość. Pamiętam bardzo entuzjastyczny list, jaki wtedy dostałam od swego kolegi Mindaugasa. Pełen dumy z bycia Litwinem.

Pierwszy raz zobaczyłam Litwę w 1997 r. Wrażenia? Drogi, którymi jechaliśmy zdecydowanie lepsze niż polskie, pola, lasy, piękne jeziora, liczne konie pasące się na łąkach, stare biedne chatki po wsiach, sporo niedokończonych, niszczejących domów stawianych ponoć za pieniądze z kontrabandy papierosowo- alkoholowej. Dość skuteczna walka z przemytem nie pozwoliła na wykończenie "pałacyków". ;)

Pierwsze wrażenia z Wilna - tzw. załamka. Wjechaliśmy bokiem, przez biedniejsze, stare ulice i zatrzymaliśmy się w hotelu przy dworcu PKP. Szaro, buro, nędznie i .... McDonald na środku placyku. Gdzież te piękne miasto? Nad czym tak wszyscy wzdychają? Dowiedziałam się, gdy zamieszkałam przy jednej z głównych ulic miasta. Starówka zapierająca dech w piersiach, boczne uliczki przyległe do głównych Piles, Vokieciu (czyli Niemieckiej), Ausros Vartu (Ostrobramskiej), czy np. Św. Jana, pełne uroczych, starych domków, często z resztkami dawnych napisów w języku polskim czy jidisz . Ależ klimat!

Najlepsze, jakie sobie można wymarzyć miejsce na spacer- Park Vingis, kawałek lasu z przewaga drzew iglastych w centrum miasta. Zapach żywicy, śpiew ptaków, ławeczki, place zabaw dla dzieci. Wera uwielbiała to miejsce.

Oddzielny rozdział- ludzie. O wielkich sercach, gościnności, pełni dumy narodowej. O jedzeniu nie wspomnę..... :)) Tęsknię.

A tutaj kilka pamiątek

8 marca

2010-03-08T06:32:00.000+01:00

Podobno Modigliani je znał , tak było w piosence .Ale do mnie jego obrazy nie przemawiają. Uwielbiam za to Auguste Renoir .To jego „Parasolki” wykorzystałam do dzisiejszego postu .Czemu taki tytuł obrazu ? nie wiem .Ja widzę tylko kobietę , której ta parasolka nie jest potrzebna. Oj idzie mi dziś jak po grudzie .Ciężko napisać mi parę słów o kobiecie ......To może jeszcze mistrz Fredro na dokładkę , a ja się oddale

O, płci piękna, luba, droga!
Twoja radość, twoje żale
To jeziora lekkie fale:
Jedna drugą ciągle ściga,
Ta się schyla, ta się dźwiga,
Ale zawsze w blasku słońca,
Zawsze czysta i bez końca! -
A my, dumni władcy świata,
Mimo siebie pochwyceni,
Za tym cieniem co ulata,
Całe życie, z chwili w chwilę
Przepędzamy jak motyle

Odbiorca .Tu Małgosia

2010-03-06T08:47:00.003+01:00

Szanowna Pani

Uznałam ,że Pani zaangażowanie w mój jak najszybszy powrót mogłabym wykorzystać do sprostowania paru spraw.
Proszę popatrzeć co też Wasz słynny Brzechwa pisze:

Wiosna w kwietniu zbudziła się z rana,
Wyszła wprawdzie troszeczkę zaspana,
Lecz zajrzała we wszystkie zakątki:
- Zaczynamy wiosenne porządki.

Skoczył wietrzyk zamaszyście,
Pookurzał mchy i liście.
Z bocznych dróżek, z polnych ścieżek
Powymiatał brudny śnieżek.
Krasnoludki wiadra niosą,
Myją ziemię ranną rosą.
Chmury, płynąc po błękicie,
Urządziły wielkie mycie,
A obłoki miękką szmatką
Polerują słońce gładko,
Aż się dziwią wszystkie dzieci,
Że tak w niebie ładnie świeci.
Bocian w górę poszybował,
Tęczę barwnie wymalował,
A żurawie i skowronki
Posypały kwieciem łąki,
Posypały klomby, grządki
I skończyły się porządki

Jaki kwiecień!!.To ja się dwoje i troję już od dwóch tygodni .Służby podziemne niestrudzenie pracują , by pozostałości po czarownicy Zimie jak najszybciej uporządkować .Wysyłam smsy do mojego przyjaciela Wiaterka ,by rozgonił chmury nad Pani kraina . Słońce proszę nieustannie by zaglądało jak najczęściej .Musi Pani przyznać ,że widać moje starania .

Ale ten wiersz psuje moja renomę ……Czy mogę liczyć na pomoc z Pani strony i Przyjaciół ? Znajomy nietoperz , z którym mam codzienne nocne spotkania wspomniał mi ,że imć Pani Babka piękne wiersz rymuje .Czy zatem mogłaby liczyć na wiersz obiektywny ?
Z poważaniem
Wiosna

Podanie. Adresat- Pani Wiosna

2010-02-28T22:43:00.006+01:00

Zwracam się z uprzejmą prośbą o przyspieszenie wizyty Pani w naszej sferze klimatycznej , a szczególności w moim kraju . Wiem, że termin przybycia ustalony na 20 marca, ale gdyby tak dało się Panią namówić na zawitanie w nasze strony już od następnego tygodnia, byłabym dozgonnie wdzięczna. Prośbę swą motywuję tęsknotą za bocianami, trelami ptaków nad ranem (wiem, wiem, wrony i te wszelkie podobne też hałasują przed świtem, ale to nie to samo), zielonością, kwieciem, a nade wszystko- światłem. Jednocześnie chciałabym przedstawić swe pomysły racjonalizatorskie, które mogłyby Panią zainteresować i uczynić oczekiwanie na Panią bardziej znośnym. Największy problem stanowi paskudny , czarny śnieg. Czy nie dałoby się zmodyfikować procesu topnienia, by wraz z białością topniały i szarości? A te wszystkie gałązki, papierki i przede wszystkim- psie kupy, ulatniały się w niebyt? Nieśmiało zaznaczę, że wysoce irytujące jest chodzenie po alejkach, na których niedawno jeszcze leżały zwały śniegu, a dziś po topiącej się górce zjeżdżają odchody naszych milusińskich. No i te kałuże. Czy woda nie mogłaby intensywniej parować? Wiem, wiem, prawa chemiczne, ale dla Pani , Pani Wiosno, nie ma rzeczy niemożliwych, prawda? Wyznam, że nie znoszę tych wiatrów, gdy wilgoć dokucza. Ileż z tego przeziębień i choróbsk? Postuluję dmuchać , gdy gorąco, no... choćby ciepło. Wtedy miło i przyjemnie, albo przynajmniej nie tak okropnie.

Pragnę wyrazić swą wielką sympatię do Pani i wdzięczność z powodu Pani corocznych wizyt w naszym kraju. Dostarczają one jak sadzę, nie tylko mojej skromnej osobie wiele, wiele radości.

Liczę na pozytywne rozpatrzenie mojej prośby.

Z poważaniem

Tu_Małgosia

Zagadka

2010-02-25T00:03:00.004+01:00

Miło mi Pana poznać . Wiem , ma Pan szczelnie wypełniony kalendarz. Proszę jednak o kilka minut rozmowy.
Miałam sen , piękny sen .... śniło mi się , że w progach naszej skromnej redakcji zjawił się red. X . Czy powinnam się już obudzić ? Może jeszcze troszkę .
Postanowiliśmy założyć gazetę . My pierwszaki z liceum . Nikt nie dawał nam szans .Jednak się udało . Może nie jest piękna , kolorowa , brakuje jej wiele rubryk , ale jest .
Każdy z nas sam decyduje o czym będzie pisał . Ja postanowiłam pisać recenzje z przeczytanych książek .Dlaczego o tym Panu mówię .Chcę żebyśmy się lepiej poznali.
Na moją pierwszą recenzje wybrałam książkę Michela Fabera " Szkarłatny płatek i biały". Myśli Pan , że to nie najlepsza pozycja ?! Zawiódł mnie instynkt. Ma Pan rację na początek powinno być coś lżejszego .Może "Pieśń Misji "’, albo "Ostatni szczegół"’ Cobena . Tak to nie wzbudzi tylu emocji (szczególnie wśród nauczycieli).
Zastanawia się Pan dlaczego chciałam z Nim porozmawiać. Proszę nie rozglądać się po redakcyjnych kolegach w poszukiwaniu pomocy . Wstyd . .......-letni inteligentny człowiek a boi się porozmawiać , być może z młodszą koleżanką po fachu .
Zaspokoję Pańską ciekawość i odpowiem na pytanie : dlaczego Pan .
Może to wypowiedz w audycji telewizyjnej. Usłyszałam jak mówi Pan , że młodzi uwierzyli w siebie . A może rozmowa z prof. Y i pytanie : Tylko czy młodzież jeszcze chce o tym rozmawiać .W tym momencie powinno być Panu wstyd , że zwątpił Pan w nas ( chyba , że to zwątpienie na potrzeby wywiadu ) . Może tęsknota za S albo u rok osobisty L.
Wróćmy jednak do Pana w naszych redakcyjnych progach . Zastanawia się Pan : po co miałby do nich jechać . Nie czuje Pan dreszczu ciekawości !?. Nie czuje się mile zaskoczonym( może trochę dumnym ) .To Pana wybrałam do tej rozmowy. Po Pańskiej minie widzę , że nie. Panu kołacze w głowie tylko jedna myśl : jest nas kilku bardzo dobrych w redakcji " Z" . Dlaczego do cholerki ( może zamiennie ki=y ) Ja . Nie mogło na kogoś innego trafić .
Teraz ja zapytam : pomyliłam się ? .Źle trafiłam . Przedyskutujmy to razem . Jeździ Pan do rożnych miast gdzie redakcja "Z"organizuje salony prasowe . Tylko dla kogo one są ? Dla dorosłych . Jaka to gratka przyjść zobaczyć gwiazdę dziennikarstwa , pokiwać ze zrozumieniem głową . Potem pochwalić się: byłem , widziałem . Jestem za surowa ?. Może trochę ! A gdyby tak .....przyjechać do nas .Salon prasowy wraz z warsztatami dla młodych .Tylko dla młodych .
Nie czuje Pan w sobie takiej ogromnej chęci żeby pomóc , czegoś nauczyć , podyskutować z młodymi ( z nami ) .
Widzi Pan siebie w naszej redakcji ?! Ja to widzę wyraźnie .Trochę tremy , niepokoju ( nie tylko z naszej strony) żeby było ..... i będzie. Zapewniam Pana .
Proszę pamiętać ciągle jeszcze spię . Nie będzie u nas tak jak w Krakowie , Sopocie , Warszawie . Nie jesteśmy Wybitni i Wielcy .
Z nami nie będzie tak łatwo rozmawiać jak z nimi. Nie chcemy też być nimi . Chcemy być sobą . Czy ciasto na przyjazd mamy już piec ? Tak w ogóle , jakie ciasto Pan lubi ?
Czyżbym dostrzegła na Pana twarzy lekki uśmiech mimo woli ,jakiś błysk w oku Lekko zmarszczone czoło , chwile zastanowienia , wahanie ( dobrze , dobrze ) . Może powinnam napomknąć w tym momencie o J.K, który mówił : To w waszych rękach jest przyszłość świata - musicie taką rolę spełnić, bo jeśli nie wy, to kto? I prof. Y : świat byłby lepszy , gdybyście rozmawiali z młodzieżą

Wiem, czas się obudzić .

Moja mama mówi , że jestem umysłem analitycznym z zacięciem humanistycznym ( czy jedno nie wyklucza drugiego ?) Co z tego ? Mam pod ręką na wszelki wypadek drugi sen . Jest mniej optymistyczny , ale bardziej realistyczny ( z Pana świata ) . Redaktor X wzruszył się po przeczytaniu tego listu . Bierzę kartkę papieru i pisz do nas : Jestem zaszczycony ....... doceniam........... na pewno się uda ........... będę trzymał kciuki ..... w dowód sympatii podpisują się nawet wszyscy redaktorzy ( nie wyłączając red. N ) . Do miłego liściku dorzucają prenumeratę "Z " dla naszej redakcji i jedną z książek , którą "Z" wydaje . Tylko proszę w tym liście za bardzo nie głaskać mnie po głowie. Ja , podobnie jak Pan tego nie lubię .

Wszystko załatwione , miło , grzecznie . Wszystko jest OK. Teraz można wrócić do swoich obowiązków . Wszak dorosła inteligencja ( której teoretycznie nie trzeba niczego tłumaczyć ) czeka na nowe przemyślenia i artykuły . ( napisane wrzesień 2007)

Przepraszamy za chwilowy brak obrazu

2010-02-20T19:04:00.002+01:00

Kościół St. Peter’s na Montmartre -Utrillo

Siedział przed wejściem do Muzeum i dumał. Ciążyło mu spiżowe ramię, które oparł na kolanie. podpierając głowę. Miał już dosyć!!
Chciał zrobić coś dla siebie, coś o czym marzył od dawna,coś innym niepotrzebnego, co da mu chwilę wytchnienia i radości. I choć na chwilę uciec spod bramy piekła, jakim jest myślenie.
W świecie pełno było jego kopii i te multiplikacje odbierał , jak zamach na swoje ego.
(Kopenhaga, Berlin, USA, Turcja itp.) Pospolitość na którą nie zasłużył.
Siedział przed Muzeum i obserwował zwiedzających . Plan krystalizował się powoli.
Wejdzie tam i coś ukradnie. Najchętniej obraz Utrilla, albo Susan Valadon. Poobserwuje reakcję obecnych.
Musi to zrobić w dzień, kiedy Muzeum ma wstęp wolny, inaczej nikt nie przyjdzie.
W takim dniu będzie sporo zwiedzających i zamieszania. Musi zabezpieczyć sobie przebranie.
Wyprostował zmęczone ciało i ruszył w stronę wejścia do Muzeum, gdzie stała spora grupka miłośników sztuk pięknych. Rozsypał garść drobnych monet. Rzucili się je zbierać. Niepostrzeżenie dostał się do wnętrza.
Pożyczył na chwilę postać Apolla. Marmur z Carrary wydal mu się najbardziej maskujący.
W obawie,aby go nikt nie uszkodził- zawiesił na przyrodzeniu zabraną ze stolika konsjerżki tabliczkę z napisem ” Prosimy nie dotykać eksponatów”.
Nikt nie zwrócił na niego uwagi, ludzie nadal wyrywali sobie rozsypane u wejścia drobniaki.
Wyjął płótno z ram, a w jego miejsce powiesił wcześniej przygotowany banner:
„Przepraszamy za chwilowy brak obrazu”
Po czym niepostrzeżenie , jak wszedł, tak wyszedł , oddychając z ulgą.
Nigdy już nie wrócił na wyznaczone mu miejsce. Był wolny!!

Pamięć

2010-02-16T21:56:00.009+01:00

autor grafiki:Tadek Kuranda

Na piasku, z chmurami za sobą,
siedzą dziewczynki w trykotach.
Ziemia jest siedmiobarwna jak ich radość życia

Nie pamiętałaś , przypominałem Ci tyle razy ! !
Ile razy słyszałam te słowa!!
Pamięć .
Pierwsze skojarzenie : komputer , twardy dysk , neurony .
Jest dobra i zła .Radosna i smutna...
Dzięki niej zapamietujemy ,wspominamy zapominamy ….
Gdy zamykamy oczy nasza wyobraźnia uruchamia pamięć .
Obrazy przelatują z zawrotną prędkością .
Ostatnio oglądany obraz .
Twarz człowieka .
Piękno krajobrazu .
Znikają obrazy a my słyszymy , ulubioną muzykę .
Przypominamy sobie przeczytane słowa :

Ravic nie zwrócił dotąd uwagi na ściany. Teraz podniósł oczy. Przed nim nad łóżkiem wisiał pejzaż z Arles pędzla van Gogha z najlepszego okresu. Podszedł o krok bliżej. Nie ulegało wątpliwości, był to oryginał.
-Ohyda, co? — spytała gospodyni. — I to mają być drzewa, te pokurczone pały. A niech no pan spojrzy na to!
„To" wisiało nad umywalką i było obrazem Gauguina. Naga dziewczyna z mórz południowych na tle tropikal¬nego krajobrazu
-Te nogi! — powiedziała gospodyni. — Kostki jak u słonia. A ten głupi pysk! Jak ona stoi! A tu ma jeszcze jeden, nawet nie wykończony.
„Nawet nie wykończony" był portretem pani Cezanne malowanym przez Cezanne'a.
Te wykrzywione usta! A na policzku brak farby coś takiego chce mi wkręcić! Pan widział moje obrazy? To są obrazy! Malowane z natury, prawdziwe, porządne.
Na przykład pejzaż śnieżny z jeleniami w salle a manger. Ale te bohomazy chyba sam namalował. Co?

Nieraz staramy się utrwalić coś nie tylko w pamięci .Łapiemy chwile obiektywem aparatu , by nie przeminęła .Potem obrabiamy zdjęcie , rzeźbimy ją niczym artysta. Tak też postępujemy z pamięcią , „modyfikujemy” jak artysta , który dostrzegł , że włosy posagu są zbyt gładkie , a przecież wiatr wieje .
Gdyby ktoś podarował Wam tonę gliny ,co byście wyrzeźbili ?!

Pomiedzy

2010-02-12T23:56:00.008+01:00

Podobno dni mają swój aromat , tak mawiał Melchior Wańkowicz twórca m.in. książki za , którą w dzieciństwie przepadałam „Ziele na kraterze”.

Dziś jest 13 lutego pechowiec powie :dobrze ,że dziś jest sobota! wszak w piątek byłaby katastrofa !! No , ale 13 lutego , co to za dzień ? nie warto poświęcać mu zbytniej uwagi …..nie to co ….

Jutro 14 lutego och będą zachwyty .Wszak dzień zakochanych .Czy to oznacza ,że nie można się w inny dzień zakochać , czy to zakochanie nie trwa , ulatuje .Czy jeśli nie jestem zakochana to nie mam prawa jeść pralinek w kształcie serca tego dnia? A pozostałe dni w roku nie są dniem zakochanych ,skoro są zakochani , oj chyba się zapętliłam .Kto węzeł rozsupła ?! Zanim ktoś rozsupła węzeł , moje typy na piosenkę wszechczasów o miłości:

numer 1

numer 2

numer 3

Może następny dzień 15 lutego ważniejszy .Może tego dnia PA ma dzień wolny.U niego Dzień Flagi , może zajrzy do nas na dwie chwile lub trzy i opowie nam o tym wydarzeniu to i owo i zadziwi mnie czymś nowym z CCR

Dni płyną jeden za drugim, czy warto poświęcać im tyle czasu …no cóż moim zdaniem warto …….a na deser przewrotny wiersz Tuwima „Zakochany bibliofil”

Na co mam przysiąc, Piękna, że z żądzy umieram?
Że mi się na Twój widok serce w pieśń rozdzwania?
Na komplety Kolberga, "Wisły", Estreichera!
Na dziadowskich kantyczek groszowe wydania!
Na "Bandytę z miłości" (a miałem go, drania!)
na "Kwiaty" Rozbickiego - z r y c i n ą! Rzecz drobna,
Ale nie do zbobycia - jak ty do kochania...
- Przysięgam na te książki, na każdą z osobna!

Jakże cię mam przekonać, że mi sen odbiera
Wspomnienie o twych oczach i świat mi przesłania?
Klnę się na Syreniusza, Siennika, Kirchera
("Mundus Subterraneus"), na "Podróże Frania",
Na obscoenum sprzed wieku "Hrabina Melania",
Na pangegrik "Muza weselnie- żałobna
W dźwięczno-wdzięcznych melodiach tkliwego gruchania"-
-Przysięgam na te książki, na każdą z osobna!

Ginę, Pani! Jak pragnę zdobyć Guliwera
W edycji M.Glucksberga! Przysięgam na "Zdania
I uwagi moralne Starego Fryzjera",
Na "Młot na czarownice", na traktat "De mania
Scribendi in latrinis"...Ginę z miłowania
Zapomnieć? Nie! Zapomnieć Ciebie nie podobna!
A że kocham - przysięgam Ci w chwili rozstania
Na wszystkie książki razem i każdą z osobna.

Przesłanie
Pani! Żegnam raz jeszcze i pięknie się kłaniam...
Gdy nie chcesz bibliofila - niech Cię jakiś snob ma...
Jedno wiedz : dziesięć takich oddam bez wahania
Za każdą z owych książek, za każdą z osobna

Pączek

2010-02-09T22:10:00.003+01:00

Tereska napisała : wkoło słyszę, że planuje się pączki na czwartek

Pączki jakie pączki ? Czy może te miała na myśli

A może o te jej chodziło Przyjaźń jest najdelikatniejszym kwiatem, który rozwija się z wzajemnych kontaktów międzyludzkich. Jeżeli nie dbamy o niego cierpliwie i niestrudzenie, więdnie i usycha, zanim otworzy wszystkie swoje pączki ( Raudive)

No tak , ale o te , to my dbamy , wiec niechybnie chodzi o te pączki właśnie

Najsmaczniejsze z różą Mama Małgosi nam podesłała , ale te Babki z Gdyni też palce lizać .Myślicie ,że skoro tłusty czwartek zastuka do drzwi , to ja zrezygnuje z sernika Tereski ………na pewno nie !!!!!!!!

Tak się rozmarzyłam o tym czwartku , a zapomniałam ,że dziś jak dla mnie jest równie ważny dzień jak czwartek , dziś dzień pizzy i co mam iść o głodnym pyszczku spać , o nie ruszam do kuchni …………..

Muzeum utraconych twarzy

2010-02-04T22:25:00.005+01:00

Autor grafiki :Tadek Kuranda

Zaintrygował mnie banner nad wejściem. I tablica: „Przechodniu, wstąp- jeśliś pełen wiary!
Wstęp wolny!Zechcesz wzbogacić nasze zbiory- potomność będzie Ci wdzięczna.”
Kustosz nie miał zbyt wiele do roboty!
-Macie tu sporo eksponatów, zechce mnie Pan oprowadzić?
-Proszę uprzejmie !
-W tej sali mamy zbiory utraconych twarzy polityków,hierarchów, osób z pierwszych stron gazet.
Sama pani widzi, czyje twarze tu eksponujemy, niektóre znane od bardzo dawna.
Prezydenci, premierzy, ministrowie, dyplomaci, szare eminencje. Spory i historyczny zbiór,jak widać.
Następna galeria, to galeria dziennikarzy, twarze potracili wskutek kunktatorstwa i skłonności do
zbyt szybkich zmian, pochopnej pogoni za newsem. Niektórzy po prostu wyszli z obiegu.
A ta galeria, to galeria kobiet, które utraciły twarze wskutek wiary,że botoks , implanty, chirurdzy plastyczni- czynią cuda.
Jest tu sporo gwiazd filmowych, aktorek,piosenkarek, ale i zwykłych kobiet chcących poprawić urodę.
Mieliśmy spory kłopot z jedną taką, za wszelką cenę chciała odzyskać swoją dawną twarz, tak była oszpecona. Porzucił ją ukochany. Inną ją znał.
Parę razy chciała swoja dawną twarz ukraść, na szczęście muzeum jest dobrze monitorowane.
A tu mamy zbiory twarzy tych, którym inni dorabiali „gębę”.
Nieszczęśnicy w zasadzie nie powinni tu być,ale co się desperacko wybronili, już nową „gębę „im przyprawiano. Zwłaszcza w sieci i prasie. Większość zrezygnowała z obrony i zostawili nam w depozycie te twarze,ale w każdej chwili możemy zwrócić.
-A jak pozyskujecie eksponaty do swoich zbiorów?
-Aaa, to różnie bywa! Kupujemy od twórców po odliczeniu kosztów uzyskania, czasem ktoś przynosi ze swoich kolekcji, a zapewniam panią ludzie tego mają sporo!!I nie zawsze umieją, czy chcą zrobić z tego użytek. Wolą gotówkę. Nikomu się dzisiaj nie przelewa, nieprawdaż?

Czasem nasi kustosze znajdują też twarze na śmietnikach historii, towarzyskich, społecznych.

Mamy jeszcze niewielki zbiór dziecięcych, chłopięcych, dziewczęcych twarzyczek i tu też zdarzają się częste kradzieże. Nieraz kamery nie wyłapią. Wchodzi dorosły osobnik, wychodzi dziecko, mało kto by je podejrzewał.
(Galerię utaconych twarzy – zwiedzała Babka z Gdyni)

Jeden taki bal w życiu

2010-01-29T08:11:00.003+01:00

Oczywiście studniówka. Trochę wspomnień z pozycji starego zgreda ;). Kiedyś to były bale!!!! W szkole oczywiście, główne "balety" na auli, ale najważniejsze , najpiękniejsze wspomnienia związane są z salą klasową. Ogromna frajda- szykowanie dekoracji. W naszym przypadku była to jaskinia zamieszkana przez człowieka pierwotnego . Ponieważ w PRL oprócz podstawowych produktów niczego kupić nie można było tylko się "załatwiało"- załatwiliśmy siatkę maskującą wojskową, podczepiliśmy do sufitu, mama koleżanki, z wykształcenia plastyk pokazała nam , jak zrobić skały i do roboty! Oczywiście koniecznie malowidła naskalne i graffiti, żeby nie było za bardzo correct. Ech! Ależ to była frajda! Zostaliśmy sami pod okiem woźnego w szkole na noc by się wyrobić z szykowaniem. Przyniosłam z domu pasztet i ogórki kiszone, ktoś tam przyniósł do tego chleb więc nie głodowaliśmy. Muzyka, żarty, radość z wyjątkowych chwil.

No i sama studniówka. Długo pisać. Nogi mało nie odpadły z wytańczenia. Kreacje oczywiście biała bluzka i czarna lub granatowa spódnica 3/4 lub do ziemi. Żadnych makijaży, no chyba, że zwykły błyszczek i delikatna kreska plus tusz na rzęsy czyli jak teraz uczennice ostatnich klas podstawówki :) . Pierwsze poczucie, że się trochę dorosło...Tak to było.....

Zwykłe życie

2010-01-25T23:15:00.003+01:00

Mówi się ,że zwykle życie jest nudne ,szare .Tylko to w blasku jupiterów ciekawe.

Czy aby na pewno ?! Co jest ciekawego w kolejnym „głupim ” spektaklu nienawiści w sejmie czy komisji śledczej .Czemu te widowiska służą? Pewnie powinnam zapytać :komu ? Gdybym tak zapytała , byłby koniec postu , bo każdy wie komu one służą . Już słyszę te głosy pełne oburzenia i troski : jak to komu służą , Wam , Wam obywatelom .Wiec jako obywatel odpowiadam : nie mnie wcale nie służą , nie są mi potrzebne , a jak będę chciała pójść do cyrku , to sama o tym zdecyduję .Zapłacę za bilet 30-40 zł i na swoją odpowiedzialność będę oglądać .Kiedy zaś wydawane są moje pieniądze , to oczekiwałabym by mnie ktoś o to zapytał .Wiem , to marzenia , ale bez marzeń ciężko jest żyć , a często udaje się marzenia wprowadzić w czyn .Dawno temu przeczytałam nigdy nie wątp , że grupka myślących oddanych ludzi może zmienić świat , albowiem tylko tacy ludzie świat ten wielokrotnie zmieniali Takie proste i oczywiste , tak jak to i to
Właśnie tacy ludzie ten świat zmieniają , choć myśli się o nich zwykli….. szarzy ludzie

Babcia i Dziadek

2010-01-21T10:26:00.004+01:00

To mój ukochany dziadek Franciszek i mniej kochana babcia Marta .Gdyby żyli biegłabym do nich dziś .Niestety ,pozostały mi tylko wspomnienia , ale dzięki nim żyją oni nadal we mnie …w Was , bo opowiadam Wam o nich .
Rilke napisał nie ma nikogo i nic, i jeździ się po świecie z walizką i z pudłem książek i właściwie bez ciekawości. Co to właściwie za życie: bez domu, bez odziedziczonych rzeczy, bez psów. Gdyby się miało przynajmniej wspomnienia. Ale kto je ma? Gdyby dzieciństwo było, ale jest jak pogrzebane... . Myśmy Wszyscy mieli dzieciństwo , może nie sielskie , nie anielskie , ale mamy wspomnienia .Powspominajmy więc ,ale zanim to się stanie może mały prezent dla naszych Babć i Dziadków :

Za lat pięćdziesiąt siądzie przy fortepianie
(będzie miała wówczas wiosen siedemdziesiąt cztery)
babcia, co nosiła jumpery
i przeżyła wielką wojnę nudną niesłychanie.
Babcia, za której czasów jeździły tramwaje,
Samolot pierwszych kroków uczył się po niebie,
A ludzie przez telefon mówili do siebie,
Nie widząc się nawzajem.
Babcia pamiętająca Krakusa i Wandę,
A w każdym razie Piłsudskiego i Focha,
Która się upajała jazz-bandem i odbierała listy od listonosza,
Której młodość zeszła marnie, bez kikimobilu,
Biofonu, wirocyklu i astrodaktylu,
Wpatrzona w film swój zblakły z uśmiechem tęsknoty,
Zagra na fortepianie staroświeckie fokstroty

Dziadzio siedział w pracowni przed sztalugą,
palił cygaro,
brał pędzel do ust, namyślał się długo,
strząsał jedwabny popiół w popielniczkę starą.
Rozrabiał na palecie soki fijołkowe,
deszczówkę pomieszaną z zielenią wiosenną
i mleko migdałowe z sjenną.
Ślad ołówka wycierał kawałkami chleba,
a po kobalt przez okno sięgał aż do nieba.
Malował rozrzewnieniem i słońcem
siwki, grzywki, kopytka tańczące i lśniące,
oczy pełniejsze ognia od oczu Hiszpanek
i zady roztęczone jak bańki mydlane,
jak grupy grzybków barwne miasteczka i chaty,
i łąki, i dziedziców jak sumy wąsatych.
A za fotelem dziadzi kiwając się stał
mądry Żydek Immerglück albo Himmelblau,
inni czyhali we drzwiach, a inni w ogrodzie

Nu zajac pagadi

2010-01-18T15:58:00.002+01:00

Jedni się jej boją ,inni podziwiają .Rosja , przepastny kraj .Ludzie jak plastry miodu ,do rany przyłóż : szczerzy , gościnni , otwarci , prawdziwa słowiańska dusza .

Rosyjska kultura prawdziwa skarbnica cudów , gdzie by nie spojrzeć czy na literaturę rosyjską czy na wspaniała muzykę , balet , film .Nie będę tu wymieniać wszystkiego , wszak po cos jest rozmowa . Mam nadzieję ,że zrobiłam wstęp .Teraz czas na rozmowę ,długą przy herbacie z samowaru , na talerzyku konfitury do niej .Jeśli ktoś głody to i pielmienie znajdą się .Zanim zejdziecie się Wszyscy pooglądam sobie coś , co zawsze powodowało uśmiech na mojej twarzy pewnie na Waszych też

Gdybym miała trzy dni nieograniczonych możliwości

2010-01-13T14:42:00.000+01:00

- Wszystko, czego zapragniesz może być twoje.- powiedział Głos Z Góry- odpowiedz tylko na jedno proste pytanie, które brzmi: jaki jest najlepszy zespół na świecie?
- Oczywiście, że Green Day.- odpowiedziałam bez chwili wahania. Podobno Bóg stworzył człowieka na własny obraz i podobieństwo. To prawda przynajmniej pod względem muzycznym.
-Gratulacje, wygrałaś trzy dni nieograniczonych możliwości. Chcesz jeszcze kogoś pozdrowić?
- Pozdrawiam rodzinę, wszystkich przyjaciół i mojego psa.
- Jeszcze raz gratuluję i zapraszam do dalszego brania udziału w naszej loterii Toto-Magia. Do zobaczenia.
- Do zobaczenia.

* * * * *
-Ach.. cały świat należy do mnie...od czego by tu zacząć?- myślałam leżąc na łóżku.- Może skupmy się najpierw na oświetleniu. Niech nastanie ciemność, a na niebie świecić będzie tylko Wielka Dynia. Cholerka, teraz nic nie widzę. Chce mieć własną Małą Dynię. O, już lepiej. Niech zamiast traw, bagien, torfów itp. będzie piasek jak z plaży. Eh...plaża, morze, zachód słońca...ale nie rozmarzajmy się za bardzo trzeba zmienić świat. Nigdy nie podobały mi się współczesne budynki. Zdecydowanie wolę cos w stylu średniowieczne zamczysko. Jednak one zajmują sporo miejsca, więc potrzebne też będę chatki Baba-jagi.Niech się tak stanie. Wyjrzałam za okno.- Taaa...-pomyślałam. To jest TO o czym zawsze marzyłam. Marzenia się jednak spełniają.

* * *
Nowy dzień- nowe możliwości. Czas zabrać się do zbawiania świata. Dawny Zbawiciel- przy mnie nie ma szans . Nadszedł czas na Panią Strachu. Tak więc dzisiaj zajmiemy się zmienianiem ludzi. Mam być jedyną kobietą na całym świecie, a wszyscy faceci mają być wysocy, jasnoocy, koniecznie ( całkiem możliwe że to z powodu iż zawsze chciałam mieć takie włosy) i zachwyceni mną. Tylko ja i grono boskich przystojniaków. Teraz wszystkie kociaki w stylu Scarlet Johanson, których obecnie nie ma( oh, jak mi przykro) mogą …..

* * *
Zaspana spojrzałam na budzik. Dziesiąta rano, trzeci dzień mojego panowania. Trzeci dzień? –Boże!- krzyknęłam.- Widzisz to i nie grzmisz? Grzmienie.- Teraz to możesz i piorunami walić. Wystrzelił piorun. – To nie było życzenie! Koniec piorunów. Dobra, skoro mamy odpowiednią atmosferę( Wielka Dynio zgaś się troszkę) i odpowiednie towarzystwo(czy muszę jeszcze coś dodawać?!) czas zacząć Imprezę ( duże I jest tu ważne). Wróć, należy się przebrać żeby wszystkich olśnić( zaraz ,zaraz , wszyscy faceci i tak padną na mój widok! ). Trzeba też sprowadzić jakieś gwiazdy do towarzystwa. Niech tak się stanie.

Tak, tak przybyli tłumnie. Billie Joel, Johnny Depp, Shakira....nie starczyłoby mi czasu żeby ich wszystkich wymienić. Trzeba też znaleźć Brada Pitta i zapytać się go o nowy film( kto gada z Bradem o filmach?!) Na pewno nie ja. Cóż to? Nie ma Angeliny? Przypadek czy przeznaczenie?. Ach...czuję się prawie jak w domu, a prawie robi wielką różnicę( tu jest ZNACZNIE lepiej). Ale czemu wszystko znika? Gdzie moja Wielka Dynia? Przystojniacy gdzie jesteście? Diddy nie uciekaj!!!

- Twój czas minął.- powiedział Głos Z Góry. –Zapraszamy do ponownego skorzystania z naszej loterii.
- To nie fair! Zostało mi jeszcze dobre trzydzieści pięć sekund!
- Przykro mi złotko twój zegarek się spóźnia, a nasz czas antenowy dobiegł końca. Reklamy!

Skoro, drogi Czytelniku, dotrwałeś aż dotąd to znaczy ,że jesteś moją polonistką , albo wciąż świętujesz Nowy Rok ( czy aby nie za długo?). Ale serio, było niezłe,co nie?

Orkiestra gorących serc

2010-01-07T17:22:00.005+01:00

Orkiestra Gorących serc.
Na ten jeden dzień w roku czekamy z radością .To chyba jedyny taki dzień w naszym Kraju,gdzie miliony ludzi jednoczą się, jak nigdy. Radosny, wypełniony muzyką- nagrodą za trudy poniesione w czasie akcji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Jurka Owsiaka.
To program autorski i nie waham się autora wymienić.
Wątpię , czy gdyby organizował coś innego, był politykiem, ba, nawet Prezydentem- zdołałby wokół sprawy i swojej skromnej osoby zgromadzić tak wielu.
Trafił bowiem w samo sedno:trafił w serce!
Od 18 lat oczekuję tego Dnia, jak dnia świątecznego .I ogromną radość sprawia mi każdy napotkany z sercem!Wprawdzie papierowym, ale je widać „na dłoni”, jak i na mankiecie,czapce, czy kapeluszu.
Może faktycznie tego dnia mamy serca na dłoni?
Słuchamy przebojów, radujemy się z podawanych wyników i poznajemy grupki młodzieży z różnych stron Kraju, cieszymy się z nimi.
Sama wielokrotnie uczestniczyłam w takich akcjach w Teatrze Miejskim w Gdyni i był to dla mnie ogromny zaszczyt, gdy wśród prac moich koleżanek i kolegów licytowała osobiście moją pracę nasza nieoceniona śp. Franciszka Cegielska ówczesny Prezydent Gdyni.
(Sprzedawała kawałki tortu, a nawet sprzedała własnego wykonania piosenkę. Kasa zasilała konto Orkiestry).
Wszyscy się świetnie bawili.
Ale największą radość sprawiało mi zawsze spotkanie na ulicy, na bulwarze- grupek wolontariuszy , rozradowanych, wdzięcznych za każdy grosik wrzucony do puszki.
Jest zima, nie chce się wychodzić z domu,ale w niedzielę Świątecznej Pomocy popędzę swoje mdłe ciało w poszukiwaniu młodych ludzi, którym los dzieci nie jest obojętny .Nie po to,żeby ich obrabować, (co też ponoć się zdarzało)-chcę być uczestnikiem tej akcji na miarę moich możliwości.
Tego dnia nawet moje psy paradują z serduszkami na zimowych kubraczkach.
Bawcie się wszyscy dobrze w najbliższą niedzielę!!

Z archiwum papirusów cd

2010-01-04T00:54:00.004+01:00

Mam na imię Marii pochodzę z Akwitanii. Bordeaux to nasza stolica , my mieszkamy pięć kilometrów od Le Pian –Medoc .Stąd pochodzi nasz ród . Zawsze zajmowaliśmy się rolnictwem .Mój pradziadek Max założył mała plantację winogron , która rozrastała się z biegiem lat .Moi pradziadkowie przeżyli dwukrotnie głód. Odbudowali jednak plantację winorośli .
Moi dziadkowie Marii i Adalbert też musieli zmagać się z plagą głodu w .Oni podobnie jak ich rodzice z mozołem sadzili na nowe szczepy winorośli . Moi rodzice Thierry i Adeline mieli więcej szczęścia .Życie ich upłynęło spokojniej , nie było kataklizmów ani głodu tylko coraz to nowsze dekrety królewskie , które powodowały ,że pracowali coraz więcej w trudzie a owoców tej pracy nie widzieli . Ja mam teraz 18 lat jest lato 1789r. Po srogiej zimie głód zastukał do naszego domostwa .Wyruszamy do Paryża
Wraz z rodzicami dotarliśmy do stolicy 14 lipca 1789 r. Nad Sekwaną rozciąga się jeszcze mgła .Przyszliśmy tu jak inni chłopi z naszego okręgu by stanąć przed królem i domagać się sprawiedliwego traktowania i uczciwych podatków . By powiedzieć mu że państwo to nie on , to głownie my . Coraz większe tłumy ludzi widać na ulicach Paryża , słychać jakieś okrzyki Idziemy na Bastylię .Podążam za rodzicami .W pochodzie dostrzegam naszych sąsiadów.

O Bastylii tylko słyszałam .Podobno trzymają tu tych ,co walczą by król rządził sprawiedliwie i mądrze .Idziemy zatem uwolnić ludzi prawych i sprawiedliwych .Widać w oddali fortecę .Niektórzy obawiają się czy wojsko broniące Bastylii nie będzie strzelać do nas .Rodzice idą przodem , mnie zasłaniając .Pada salwa armatnia .Kilka osób , które szło na czele jest rannych .Tłum zatrzymuje się .Rannych przenoszą na pobocze i opatrują .Słychać jęki rannych i nawoływania ludzi :lekarza , jest tu jakiś lekarz szybko , on się wykrwawia .Na moment pochód zatrzymał się .Teraz rusza wściekły i gniewny , krzycząc coś nie zrozumiale .
Nie wiem skąd , ale ludzie mają taran i walą w bramy Bastylii. Na wieżę fortecy wyszedł ich dowódca .Chce rozmawiać .Widzę jak trzech mężczyzn wchodzi za bramę , mówią że będą negocjować . Rozmowy trwają chyba z godzinę .Wychodzą "nasi" przedstawiciele . Ktoś krzyczy cisza .Dobiegają do nas słowa :fortecę bronią inwalidzi i weterani wojenni , którymi dowodzi kawaler de Launay.Zgodził się na kapitulację Bastylii, pod warunkiem, że jej załoga będzie mogła bez szwanku opuścić twierdzę. Warunek ten został przez nas zaakceptowany. Słychać wiwaty i okrzyki ludzi .Czekamy aż wyjdzie załoga Bastylii .
Wychodzą , widzę radość na twarzy swoich rodziców .Inni też się uśmiechają .Nagle jakiś rwetes .Dostrzegam jak ludzie rzucają się na wychodzącą załogę i ich dowódcę .Pytam rodziców :dlaczego ich biją , mieli pójść wolni .Rodzice uspokajają mnie , ale widzę na ich twarzach przerażenie .Tata stanął tak bym nic nie widziała .Jednak kątem oka dostrzegam jak okrutnie znęcają się nad de Launayem. Kłują go pikami .Słychać jego błagania :dobijcie mnie , miejcie choć tyle przyzwoitości i honoru .Patrzę z przerażeniem na rodziców .Ojciec popycha mnie o tylu .Domyślam się ,że chce wyjść z tego tłumu. Widzę w górze szablę .To Feliks Denota próbuje dobić komendanta Bastylii . Parę cięć szablą nie wystarczyło. Ten bezwstydny rzeźnik wyciąga nóź rzeźnicki i odcina głowę nieszczęsnemu kawalerowi de Launayu i rzuca ją w tłum . Tłum wiwatuje .Tata nas popycha , wydostajemy się bocznymi ulicami z Paryża
Zatrzymujemy się w jakiejś oberży , za ostatnie ludwiki opłacamy pokój .Siedzimy długo w milczeniu .Nareszcie tata zaczyna opowiadać :myślałem , że są tam setki, tysiące wycieńczonych i niewinnie więzionych przeciwników króla , a tam było kilka osób !!!! pospolitych przestępców, chorych psychicznie . Prawda jest bowiem taka, że Bastylia świeciła pustkami. Straszyła swoim ogromem i strasznymi opowieściami o niej .Nie wiem komu wierzyć królowi ,że nic więcej nie mógł uczynić czy „wyzwolicielom ” .Cieszę się ,że udało nam się ujść z tamtą żywymi .Wracajmy do domu , nasza winnica wiele razy okazywała się dla naszego rodu zbawieniem , tak będzie i teraz .

Od tamtych wydarzeń minęło wiele lat .Przeżyliśmy terror jakobinów , dochodziły do nas słuchy , którego przywódcę rewolucji stracono .Hasła Wolność , równość , braterstwo budzą we mnie mieszane uczucia .Ja nie widzę ani wolności ani równości ani braterstwa .Tego co widziałam 14 lipca 1789 roku pod Bastylią nigdy nie zapomnę .Będę to opowiadać moim dzieciom ,a potem wnukom .Opowiem im o dzielnym i honorowym kawalerze de Launay i jego załodze . Opowiem jak Georges Danton przepowiedział swój los wypowiadając słowa : rewolucja, jak Saturn, pożera własne dzieci. Jak Maximilien Robespierre trafnie ocenił ,że śmierć jest początkiem nieśmiertelności

Dzień pod znakiem "grubej kreski"

2009-12-31T10:10:00.003+01:00

I doczekaliśmy się Sylwestra! Oj fryzjerzy urobią sobie ręce , a właściciele sklepów z odzieżą i galanteria tudzież restauracji będą mieli co liczyć. Mam na myśli kasę oczywiście. Bo niby co innego. :) Jakoś tak naród ludzki postanowił , że będzie świętować wymianę kalendarza. Czy naprawdę w tym dniu coś konkretnego (oprócz daty) się zmienia? I czy to powód do radości? Zastanówmy się. Przecież to radość ze starzenia się! Bardzo spodobało mi się porównanie zasłyszane (a jakże!) w radiowej jedynce , że balujących ludzi w tę noc, wiwatujących i odliczających ostatnie sekundy przed północą można porównać do kogoś, kto wyleciał z okien wieżowca i wydaje radosne okrzyki ze szczęścia , że minął właśnie kolejne piętro. Nie wiem, co Wy o tym sądzicie, ale myślę, że wiele w tym prawdy. Może dlatego też coraz powszechniejsza jest praktyka spędzenia tych chwil w murach klasztornych. Np. w opactwie w Tyńcu. Wszystkie miejsca dawno zajęte, jeśli chcielibyście dziś jeszcze tam dotrzeć. :) I wcale nie jest to jedyne takie "zacisze" skłaniające do refleksji i radości z ciszy. Gdy można spokojnie pogadać z samym sobą. Oczywiście o spotkaniach corocznych Taize nie wspomnę.

Co do mnie to magiczność tej chwili topniała wraz z upływającymi latami. Życie pokazuje, że pierwszego stycznia jest bardzo podobnie jak trzydziestego grudnia . Tylko ta refleksja- coraz więcej osób nam znanych i często bliskich, którym już nowe kalendarze nie potrzebne.....

Mimo to cieszmy się po prostu tym , co mamy, otaczającym nas światem, ludźmi, słońcem na niebie, każdą radosną chwilą. Życzę Wam , by było ich w Nowym Roku jak najwięcej. :)

Z archiwum papirusów

2009-12-28T23:13:00.002+01:00

Historia to nie daty , bitwy, miasta . Historia to ludzie , którzy ją tworzą z marzeniami i pragnieniami .

Pitagoras mówił : kto mówi sieje , kto słucha zbiera. Nie wiem co zbierzesz , gdy to przeczytasz . Żywię nadzieję , że po przeczytaniu tego tekstu stwierdzisz , że Twój czas nie został zmarnowany .

Nazywam się Theano , pochodzę z Krotony . Chciałabym na tych kartach utrwalić życie kobiet .Być może Ty , który to czytasz stwierdzisz , że były to złe czasy dla kobiet . Ja chciałabym , abyś pamiętał , że byliśmy tu przed Tobą i żebyś zastanowił się czy w Twoich czasach kobietom żyje się lepiej .

Zacznę od mojej towarzyszki ze Sparty . Ma na imię Aspazja . Ma męża, dużo starszego od siebie, którego wybrał jej ojciec w wieku 14 lat. Urodziła czwórkę synów, ale wciąż czuje się samotna. Mąż wraz z dwójką najstarszych synów wyruszył na kolejną wojnę. Dwójka młodszych przebywa teraz w państwowych barakach . Uczą ich polować , walczyć , zabijać , ale nie uczą myślenia ( uczą ich posłuszeństwa jak psa). Aspazja większość czasu spędzam w swoim specjalnym pokoju na poddaszu gdzie tka tkaniny, lepi gliniane naczynia, i gdzie do niedawna wychowywała swoje dzieci . Rzadko wychodzi z domu. Krępuje ją i gniewa ,to że musi brać ze sobą którąś z swoich niewolnic gdy opuszcza dom ( powinni mieć do niej więcej zaufania). Czasem zazdrości heterom - kobietom do towarzystwa . One mogą samodzielnie, poruszać się po mieście, robić zakupy i rozmawiać z innymi mężczyznami .Jej tego nie wolno . Wtedy czuje się jak niewolnica . Zastanawia się gdzie jest moralność .Jacy obywatele ustanowili takie prawa ? Mimo, iż urodziła dzieci i jej status społeczny wzrósł , wciąż jestem całkowicie zależna od męża którego widuje okazjonalnie . Gdy była małą dziewczynką była całkowicie zależna od ojca teraz zależna jest od męża . Zmienił się tylko „Jej właściciel”. Nie rozumie dlaczego trzeba przedkładać życie prywatne nad służbę polis. Czy nie może być szczęśliwa w życiu, a jednocześnie dobrze służyć swojemu krajowi ? Pyta mnie co z tego , że może dziedziczyć majątek po mężu ,który poległ na wojnie . Skoro jest samotna na co jej ten majątek , posiadłości czy ziemia . Śmieszy ją , kiedy słyszy głosy oburzenia wśród pozostałych mieszkańców Hellady ,że może ćwiczyć razem z chłopcami skąpo odziana, może brać udział w zawodach sportowych( co prawda nie w Igrzyskach, ale zawsze coś) . Zastanawia się wtedy , czy pozwalają jej ćwiczyć , na wypadek wojny , gdy zabraknie mężczyzn . Wiem jedno jest bardzo samotna .

Teraz opowiem o Filtis mojej przyjaciółce z Aten. Jest matką i żoną . Urodziła syna i córkę . Jednak tylko po urodzeniu syna była szczególnie honorowana . Narodziny córki przeszły bez echa . Dopiero wtedy zaczęła zastanawiać się nad wieloma sprawami . Nagle w tym co uznała za wygodne życie( nawet zakupy mąż robił ) zobaczyła niesprawiedliwość . Miała być skromna , dbać o reputację , nie rozmawiać z obcymi mężczyznami . Jej mąż odwiedzając heterę nie musiał dbał o reputację .Podziwiano go nawet wszak za to , że stać go było na utrzymanie żony oraz kochanki. Kiedy usłyszała prawdę dlaczego nie może sama wychodzić (żeby nie było wątpliwości co do ojcostwa) załamała się . Długo siedziała w swoim pokoju w głębi domu i nie przyjmowała przyjaciółek . Nie oczekiwała już wtedy zrozumienia ze strony męża .Myślała już wtedy o jednym : jak sprawić by jej córce żyło się lepiej. Napisała w sekrecie do mnie list z prośbą o opiekę nad swoją córką . Pragnęła by uczyła się w szkole filozoficznej istniejącej w Krotonie .Obiecałam jej , że zaopiekuję się jej córką jak własnym dzieckiem . Moja obietnica podziałała na jej zbolałe serce jak balsam . Wróciła do dawnego życia . Zaakceptowała to , że od kobiety wymaga się jedynie by była posłuszna , pracowita ,rodziła dzieci , nie wtrącała się w sprawy „męskie” i decydowała o swoim majątku wraz z mężczyzną ( mężem , bratem , opiekunem ) .Jej mąż wielce był rad , że w ich domu znowu zagościło normalne życie. Od czasu , kiedy jej córka jest pod moją opieką nigdy już nie słyszałam by narzekała . Czy była szczęśliwa ? Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie , bo czymże jest szczęście . Trzeba by o tym godzinami rozprawiać .

Czas bym opowiedziała Ci kilka słów o sobie .

Wiesz już , że mam na imię Theano i pochodzę z Krotony . Nazywają mnie pitagorejką . Jestem uczennicą Pitagoras , jego żoną i matką naszych dzieci .

Uczestniczę w życiu naszej szkoły filozoficznej, gdzie mężczyźni i kobiety mają równe prawa. Tu liczy się tylko ich inteligencja Każdy z nas może rozwijać swoją wiedzę zarówno z filozofii, matematyki, astronomii , fizyki jak i etyki . Panuje u nas określony porządek. Nie wszystko co wspólnie ustalamy uważam za słuszne . Nie podoba mi się , że nie można filozofować publicznie i nie wolno zdradzać naszej wiedzy (wszak wiedzą należy się dzielić ).

Czy zatem moje życie jest szczęśliwsze niż Aspazji i Filtis ? Tu ani na moment się nie zawaham z odpowiedzią : oczywiście .
Będąc kobietą żyjącą w Helladzie , która może robić wszystko co mężczyzna .Jestem szczęśliwa .Tak wyobrażałam sobie szczęśliwe życie , kiedy byłam dzieckiem . Czy nie byłoby lepiej nie tylko dla nas , ale i dla naszych polis , gdyby kobieta i mężczyzna o wszystkim razem decydowali ?Jestem przekonana , że tak .Z całego serc pragnęłabym aby więcej kobiet mogło robić to co ja .

Na koniec chciałaby się z Tobą podzielić moją wątpliwością .

Nie wiem , czy cokolwiek zostanie po nas w pamięci potomnych . Pitagorasa będą może kojarzyć jedynie z jego twierdzeniem o trójkątach , a mnie ze „ złotym srodkiem"

Ja zaś pragnęłabym aby opowiadano o mnie jak o szczęśliwej kobiecie ,która zdobyła serce przyjaźń , szacunek i zaufanie człowieka .którego pokochała . Mojego męża , kochanka i mistrza Pitagorasa .

Opowiedz im o tym .

Na pożegnanie życzę Ci wiele szczęścia. Heraklit z Efezu mawiał : Tego świata, jednego i tego samego świata wszechrzeczy, nie stworzył ni żaden z bogów, ani żaden z ludzi, lecz był on, jest i będzie wiecznie żyjącym ogniem zapalającym się według miary i według miary gasnącym . Ja mam nadzieję , że każdy tę miarę znajdzie . Tak jak ja ją znalazłam , znajdziesz i Ty .

Pierwsza gwiazdka Przyjaciół

2009-12-23T19:00:00.005+01:00

Nim pierwsza gwiazdka
Zaświeci na niebie,
Sto Dobrych Myśli:
Niuniu- dla Ciebie,:
Małgosiu- dla Ciebie,:
Wando TX- dla Ciebie,:
Tereso- dla Ciebie!:
Pa 2155 i dla Ciebie!:
Rysiu- dla Ciebie!:
Maleństwo- dla Ciebie!:
Moniko- dla Ciebie!:
Za rok się spotkamy:
Z życzeniami: chcemy więcej!:
A przed pierwszą gwiazdką:

WEŹMY SIĘ WSZYSCY ZA RĘCE!:

Przygotowania

2009-12-19T21:45:00.009+01:00

Przygotowania czas zacząć , jak przystało na nasze wspólne pisanie , chciałabym by każdy z Was coś dopisał do mojego postu .Wtedy dopiero będzie cały .

Zacznę od muzyki bo w jej towarzystwie obracamy się nieustannie .Często wyrażała nasze uczucia .

Zaraz potem czas na wiersze i one często oddają nas i nasze nastoje Raz smutne , raz wesołe .

Nasze rozmowy są burzliwe jak bałwany na morzu ,innym razem gorące niczym w kraterze Wezuwiusza , ale zawsze nacechowane szacunkiem do drugiego człowieka .

Teraz czas na …….. nie wiem kto za Was pierwszy dopiszę dalszy ciąg postu , a Małgosia , prosimy , prosimy
Oczywiście musi być Św. Mikołaj, Gwiazdka, dziadek Mróz, Santa Claus czy kto tam jeszcze. Wiadomo- prezenty! :)

No i koniecznie zapachy! Zapach choinki, zapach grzybów, rybki, pierników, makowców, kapustki, wszelkich rarytasów. W dawnych czasach - wyjątkowy, tylko w tym czasie zapach cytrusów. Hmmmm, rozmarzyłam się....
Teraz czas na .......

Dzien bez przekleństw

2009-12-16T22:57:00.000+01:00

Wiecie jak cięzko bylo znależc ilustrację do postu , tylko prosze żadnych niepotrzebnych skojarzeń .Jutro jest dzień bez przekleństw

Aporrheta to po grecku oznacza wyrazy obelżywe .Skoro dzis nic brzydkiego nie mogę powiedzieć a greki sie nie uczyłam co mi pozostaje.Chyba musze być dziś przykładna i dobrze wychowaną psicą .....a co mówisz Monado , że może sie łaciny uczyłam .Owszem , owszem ociupinkę .Prastary język , no nie ,w nim nie ma wulgaryzmów , ale są słowa takie jak :stercum,flocci non facio ,tu es stultior quam asinus ,irrumator ,

leno ,mentula , meretrix , spucatum tauri ,pudor tu .Prawda ,że łacina to piekny język .........
Jakby ktoś był spragniony wiedzy na temat wulgaryzmow , proszę przeczytać i obiecać ,że tego dnia nie będziecie się brzydko wyrażąć , bo będe Was musiała przeklnac

13 grudnia

2009-12-13T08:39:00.001+01:00

Nie , nie dziś nie bedzie o tym 13 grudnia .Wręcz przeciwnie .Nie wiem czemu nam ta data kojarzy sie tylko z tym wydarzeniem ...tak jakby nic innego się nie wydarzyło się tego dnia .A przecież sie wydarzyło :

- dziś jest dzień ksiegarza nie wiem czy Rysiu sie z tego cieszy i czy u niego tez taki dzien jest obchodzony

-w 2002 roku rząd Leszka Millera zakonczył negocjacje o przystąpieniu Polski do Unii

-tgo dnia urodzil sie też prowadzący Zwierzyniec

Mozna by mnozyc przykłady na swietowanie 13 grudnia a my ciagle miast szukać tego co nas jednoczy , szukamy podziałów

Dzielmy się

2009-12-10T00:43:00.002+01:00

Moje Maleństwo lubi tą piosenkę Mnie ten utwór kojarzy się ze zwyczajem , który ona kultywuje od kilkunasyu lat przez nikogo nienakłaniana .Odkąd pamiętam 10 grudnia zaglada do wszystkich szaf i skrzętnie wszystko oglada , a następnie odkłada na pufę .Najczęściej jest tego spora "porcja".Są to ubrania , zabawki, książki .Potem dzieli to jak co roku i część wynosi do szkoły na akcję dla domów dziecka , a resztę wydaje tak gdzie jest to potrzebne.Muszę przyznać szczerze ,że dumna jestem z niej.Sama dostrzegła ,że dzielenie się z drugim człowiekiem to fantastyczna sprawa i daję jej to wiele radości .

Mnie również .Zawsze dawanie sprwiało mi wiekszą satysfakcję niż dostawanie .Często jest tak ,że dając otrzymujemy z najmniej spodziewanej strony.Czyż to nie piękne.

Mikołaj

2009-12-05T07:19:00.003+01:00

Powoli przechodzimy na amerykańskie standardy.

W naszych okolicznych marketach trzeba poruszać się slalomem ,żeby Mikołajów ominąć.
Może Mikołaj jednak miał dzieci i to liczna gromadkę?
Prasa dzisiaj podała ,że w Trójmieście samych Mikołajów jest 1000 !
Jak dzieciom wyjaśnić ten wyż, uchronić od trudnych moich doświadczeń dziecięcych?
Wszyscy ubrani , jak w mundurki.
Za moich dziecinnych czasów Mikołaj dawał nam książki, rózgę i trochę słodyczy.
Powaga książek rosła z czasem , a książki przeniosły się pod choinkę ,bo nikt nie chciał grać tej skądinąd zabawnej roli, po sławetnej „wpadce” mojej Mamy, kiedy byłam w 3 klasie.
Chciałabym wiedzieć, o co prosiliście Mikołaja w swoich marzeniach i słanych do niego listach. Dziś czasy inne i oto moje ubiegłoroczne obserwacje:

6 Grudnia,godz.17.oo- domofon:

-Tu Mikołaj, jest Józek?

-Józka nie ma i nie będzie, Józek tu nie mieszka.

-Jak to nie mieszka? Wyrzuciła go pani?

-Nie wyrzuciłam, nigdy tu nie mieszkał.

-O kurna!

Wyglądam po chwili przez okno. Na ławeczce przed domem, Mikołaj spożywa swoje i drugie piwo, które przyniósł dla Józka.

Godzina 19.00

Zabieram psy, uzbrajam się w gaz pieprzowy i biorę na wszelki wypadek tylko jednego papierosa.
Pod domkiem na ul. Pańskiej berneńczyk szarpie za nogawkę kolejnego Mikołaja.Jest zaprzyjaźniony z „Frygą”, więc na jej widok puszcza delikwenta.Mikołaj klnie ,że strach powtórzyć.

Godzina 19.30

Na łące między lasem, a blokami kolejny Mikołaj. Na wszelki wypadek weksluję na ścieżkę i przywołuję psy.

-Pani mnie nie poznaje?

-Nie poznaję, pan wybaczy!

-Ale to ja!”Łysoń” !

-Proszę zdjąć czapeczkę z brodą i lokami, to może poznam.

Faktycznie! To „Łysoń” Dopiero teraz kojarzę.

-Pan też z tej branży? A z jakiej firmy ?

-A nie, idę tylko do mojej dziewczyny, wie pani, ona ma dwoje dzieci.

-Pańskie ?- pytam

-A skąd ja to mam wiedzieć?- mówi rozbrajająco „Łysoń”.

A w ogóle nie jestem łysy, tylko blondyn ,ale golę głowę, bo to higieniczne, wygodne no i moda.
„Łysoń” jest moim sąsiadem z któregoś piętra, ma lat na oko 35,jest całkiem przystojnym, schludnym, sympatycznym chłopakiem.Zazwyczaj- „Łysoń” odbywa grzeczne, rodzinne niedzielne spacery w następującym szyku:
Przodem idzie On, za nim Mamusia - zażywna jejmość spowita w powłóczyste szaty, a na końcu Tata , lekko skulony w sobie, milczący pan.
Jejmość stale sztorcuje syna:

-Jak ty wyglądasz łysoniu ? I nim syn zaprotestuje, już słyszy: -I zamknij się!

Lubię tego chłopca.

Mamuśka musiała przeżyć traumę przy Jego urodzeniu i teraz powtarza sobie pewnie: „łysy powstałeś w łysonia się obrócisz”

Ze wszystkich spotkanych tego dnia Mikołajów „Łysoń” naprawdę ma klasę !!!

Dawno temu

2009-11-29T20:49:00.002+01:00

Trzydzieści lat temu ukazała się płyta Pink Floyd The Wall
W kilka lat potem zespół rozpadł się .Dziś rozmawiałam z Maleństwem na temat zespołów rockowych .Stwierdziła ,że gdy jest za dużo indywidualności w zespole jak w Beatlesach dochodzi do rozpadu .Tacy zaś jak Rolling Stones trwają .Nie są wcale tak fantastyczni , ale ciągle bawi ich to co robią .Czy to rzeczywiście jakaś prawidłowość? Czy by pracować w grupie trzeba mieć jakieś predyspozycje ? U fizyków to normalne .Pewnie u artystów nie , oni są indywidualistami , pracują w samotności i skupienie , choć może sie mylę , ale w końcu na pewno ktoś mnie naprostuje .

Dwadzieścia jeden lat temu zdarzyło się w naszym kraju coś , co zapoczątkowało zmiany demokratyczne .
Debata Wałęsa -Miodowicz Grali do różnych drużyn , a może tylko tak miało wyglądać . Niech to rozstrzygną historycy .Być może za pięćdziesiąt lat dojdą do innych wniosków niż teraz ,gdy wszystko jeszcze zbyt „świeże” .Choć dla nas nie ma to chyba żadnego znaczenia , ważne że tego dnia zaczęło się cos wspaniałego .

Zaczęłam od muzyki i na muzyce skończę róbmy swoje najlepiej razem jeśli się uda , a jeśli nie też …dobrze byle cos się działo .

Dla Wandy

2009-11-28T09:15:00.000+01:00

Dwadzieści pięć lat temu wówczas docent a obecnie prof .Wiesław Jędrzejczak przeprowadził pierwszy w kraju przeszczep szpiku kostnego od spokrewnionego dawcy .Zdalam sobie sprawę ,że to tak naprawdę niedawno .Młoda gałąż medycyny przynajmniej u nas tu w Polsce .Dlaczego o tym piszę , bo właśnie ukazały się na ten temat artykuly w prasie a do mojej Mieścinki przyjachał Patch Adams Ta relacja w gazecie lokalnej jak dla mnie odrobinę infantylna , ale wiadomo ,że niektore wydarzenia cięzko się relacjonuje , powinno sie na nich być , uczestniczyć w nich . Przeczytałam również ,że w Polsce działa fundacja , która wiele robi dobrego .Wszak medycyna nie wspomagana duchem jest jak dla mnie uboga .To co robi prof.Jedrzejczak wspomagane tym co robi Patch Adams to dla mnie dopełniające sie połówki tego samego jabłka .Jak sądzicie ??

W przededniu Thanksgiving Day

2009-11-25T01:25:00.002+01:00

Legendarni pielgrzymi przebyli Atlantyk w roku 1620 na Mayflower .Około 102 osoby po 66 dniach morskiej podróży w ekstremalnych warunkach dotarli do Plymouth 11 grudnia 1620 Pomimo, że pierwotny cel był gdzieś w północnej Virginii, nie mogli dotrzeć do tego miejsca z uwagi na wiatry zwiewające ich z kursu. Widać Plymouth było ich przeznaczeniem.

Pierwsze Święto Dziękczynienia w 1621 koloniści z Plymouth i Indianie Wampanoag obchodzili razem .Podzielili się jesiennym zbiorem świątecznym, co zostało zarejestrowane jako pierwszy Dzień Dziękczynienia. Ten posiłek stał się symbolem współpracy między angielskimi kolonistami oraz Indianami. Trwało trzy tygodnie, w okresie między 21 października i 11 listopada 1621 roku

Podobno była jeszcze wcześniejsza ceremonia dziękczynienia miała miejsce 8 września 1565 roku na Florydzie. Sześciuset hiszpańskich osadników pod przywództwem Don Pedro Menendeza de Avilesa wylądowało w miejscu, które stało sie ich miastem. Natychmiast odprawiono mszę dziękczynną za ich szczęśliwe przybycie do Nowego Świata. Kiedy La Florida stała się częścią USA, można było uznać ten dzień za pierwsze Święto Dziękczynienia.

Ostatecznie po wielu wydarzeniach i zmianach w świątecznym kalendarzu, prezydent Lincoln proklamował ostatni czwartek Listopada na Święto Dziękczynienia w roku 1863 i tak już pozostało .

Z tego co wiem Thanksgiving Day jest obchodzone również w Kanadzie , ale chyba w innym terminie .Może jakiś cudem PA ma odrobinę wolnego i cos nam opowie .Największym zaskoczeniem było gdy przeczytałam ,że w Polsce jest obchodzone to świeto

Prezent

2009-11-23T18:41:00.000+01:00

Każdego roku o tej porze zawsze mam ten sam dylemat ...zbliżają się świeta .Trzeba pomysleć o prezentach .Gdy byłam mała myślałam ,że to ja mam dostawać tylko prezenty .Gdy doroslam , okazało się ,że prezentem dla mnie jest to ,że ja komuś sprawiłam prezent .Bywają niekiedy prezenty bezcenne i te warte są szczególnej uwagi.To dary

Nie dawno o takim darze opowiadała Wanda gdy na świat przyszedł jej pierwszy ( ale nie ostatni ) wnuk .Takim darem przynajmniej dla mnie są ludzie poznani .Jedni zostają na zawsze ze mną , inni odchodzą.Najwspanialszym darem jest ten , który ja sobie robię - to przyjaciel .Niby proste , wszak wystarczy powiedzieć to mój przyjaciel .Nic bardziej mylnego .Przyjażń to jak piękny kwiat .Trzeba o niego dbać .Napracować się by ów kwiat rozkwitł i kwitł stale .To nie jest proste .To praca ustawiczna gdy chcemy by nasz kwiat-przyjażń rozkwiatał coraz bardziej dostarczając nam najwspanialszych doznań.

Właśnie pisząc ten post myślę o Was Wszystkich .Czyż to nie wspaniale móc ze sobą rozmawiać , smiać się , opowiadać rodzinne wspomnienia .Nie raz trzeba przyjaciele kopnąc w kostkę , a niekiedy złapać za słuchawkę i powiedzieć : cholerka czemu nie napisałaś choć dwóch słówbym się nie denerwowała Tak przyjażn to bezcenny dar , o który warto całe zycie dbać .

Dzień taki szczęśliwy,

Mgła opadła wcześnie, pracowałem w ogrodzie.
Kolibry przystawały nad kwiatem kaprifolium.
Nie było na ziemi rzeczy, którą chciałbym mieć.
Nie znałem nikogo, komu warto byłoby zazdrościć.
Co przydarzyło się złego zapomniałem.
Nie wstydziłem się myśleć, że byłem, kim jestem.
Nie czułem w ciele żadnego bólu.
Prostując się, widziałem niebieskie morze i żagle

20 listopada

2009-11-20T09:13:00.002+01:00

I znów historia się powtarza .......wszystkiemu winna Małgosia .Napisała w stylu Rysia -misia słonko , słonko , słonko.....
Jakze by w takim dniu słonko nie miało świecić ! Dziś jest Powszechny Dzień Dziecka, nazywany również Dniem Praw Dziecka .Powiecie ,że u nas 1 czerwca jest obchodzony .Zgadza się , ale co stoi na przeszkodzie by dwa razy do roku ...świetować .Dlaczego mnie to cieszy ?Jak to dlaczego ! Przecież też jestem dzieckiem .Kto powiedział ,że dzieckiem się jest do nastu lat ?Kto powiedział ....... No własnie czy to nie przypadlośc dzieci wiecznie zadawac pytania? Nie pamietam gdzie i kto powiedział:
dzieci nie mają przeszłości ani przyszłości , natomiast co nam się niemal nie zdarza , cieszą się chwilą
Niewątpliwie wedlug tej definicji , ja stale jestem dzieckiem ...i ide trochę porozrabiać :)

Upominam się o wykorzenionych

2009-11-16T13:06:00.002+01:00

Inga Iwasiów, autorka „Bambina" finalistka nagrody literackiej Angelus, opowiada o pisaniu powieści przesiedleńczej

ROZMOWA

Malwina Wapińska

„Bambino" to powieść o bolesnej historii powo-jennego Szczecina. Jednak wielu recenzentów zaczyna od feminizmu...
Bo mnie kojarzy się z feminizmem. Choćby dlatego, że moją poprzednią książkę, „Smaki i dotyki", interpretowano jako feministyczną.
Ale feminizm nie jest tu sprawą pierwszoplanową.
Nie może być, bo w narracji nie ma miejsca na ujawnienie światopoglądu pisarki. Feminizm oczywiście tkwi w tej opowieści, w jej głębszych warstwach. Światopoglądu nie zostawia się przecież w przedpokoju, kiedy przystępuje się do pisania książki. A więc jest to przede wszystkim opowieść o kobietach. Kto odgruzowywał miasta polskie po wojnie? Głównie kobiety. Na wystawie fotograficznej, która dokumentowała pierwsze lata powojenne w Szczecinie, najwięcej było zdjęć kobiet z dziecęcymi wózkami, w których woziły gruzy, nie dzieci.
Losy bohaterów dowodzą, że biografie mieszkańców powojennego Szczecina musiały być naznaczone traumą wykorzenienia.
Niestety, w to wierzę, choć nie wiem, czy to jest fatum Szczecina. Rzeczywiście tę powieść czyta się jako szczecińską, tożsamościową. Ale przede wszystkim jest to powieść przesiedleńcza. W gruncie rzeczy chodzi o to, że w tym mieście skumulowało się doświadczenie, które jest najbardziej typowym doświadczeniem XX wieku.
To doświadczenie było dotąd niewypowiedziane?
Przez kilkadziesiąt lat o przesiedleniach opowiadało się w konwencji bohaterskich historii zdobywania Dzikiego Zachodu. To był podstawowy mit, narracja, za pomocą której starano się uporządkować doświadczenie tamtych ludzi. To mogło dodawać siły. Lepiej jest być zdobywcą Dzikiego Zachodu niż ofiarą wypuszczoną z bydlęcego wagonu. Nawet dziś trudno jest ludziom wydrzeć opowieść ich życia, która byłaby opowiedziana inaczej.
Napisanie powieści założycielskiej Szczecina było możliwe dopiero teraz?
Przez lata nie było wielkich projektów narodowych narracji, które obejmowałyby akurat to doświadczenie. One zaczęły powstawać dopiero kilkanaście lat temu. Otworzyły się szufladki z opowieściami o rodzinach. Nie znaczy to, że w poprzednich dekadach coś takiego nie istniało. Były nadsyłane na konkursy pamiętniki rodzin szczecińskich. Ale kiedy się je dziś czyta, wydają się wypracowaniami na temat. Wydaje się, że świadomość tego, co wypada, a czego nie wypada, co wolno i gdzie jest limit szczerości, była w ludziach bardzo silna. Do tej pory nie odbyło się coś takiego jak opowiadanie, które by było aktem oczyszczającym, ale też aktem pocieszycielskim.
Demitologizuje pani polską rodzinę. Bohaterowie wychowali się w rodzinach, w których nie ma miejsca na miłość.
Jeżeli wojna zdekomponowała świat, musiała zdekomponować też rodzinę. A w dodatku ta rodzina, często z korzeniami chłopskimi, oparta na patriarchalnej tradycji, nie była idealna. Idealizowało się ją w opowieściach, i to dość naiwnych, które nie próbowały mierzyć się ze światem, ale wybielały do-świadczenia biograficzne. Moi bohaterowie mają dużo dobrej woli. Przynajmniej na początku, kiedy zawierają związki. Ale kiedy wydaje się, że jest lepiej, w ich życie wkracza historia, pojawia się wątek nie tylko doświadczenia wojny, kluczowego dla tego pokolenia, ale doświadczenia wczesnej PRL.